Andreas Brehme (ur. 9 listopada 1960)
Jednym z najlepszych lewych obrońców wszechczasów w europejskim futbolu był wielokrotny reprezentant Niemiec Andreas Brehme. Kariera Niemca rozpoczęła się od dwóch małych klubów - Barmbeck Uhlenhorst i FC Saarbrücken, w których grał zanim dołączył do Kaiserslautern. W barwach tego zespołu młody piłkarz dzięki dobrym występom wywalczył miejsce w kadrze narodowej, w której występował nieustannie przez dziesięć lat począwszy od 1984 roku. Następnym pracodawcą Niemca był Bayern Monachium, wraz z tym zespołem Andreas zdobył Mistrzostwo Niemiec. Do mediolańskiego Interu Brehme przeszedł w 1988 roku wraz z dwoma kolegami z reprezentacji - Klinsmann i Matthäusem. Solidny obrońca, który potrafił grać obiema nogami już w debiucie w ekipie Nerazzurrich przeciwko Parmie został doceniony przez fachowców i zebrał bardzo dobre oceny.

Brehme spędził w Interze cztery sezony w latach 1988-1992, które były jednymi z najlepszych w całej jego karierze. Doskonały piłkarz, który lubił dośrodkowywać piłki z lewej nogi i robił to idealnie na głowy napastników, a strzały na bramke rywala oddawał z prawej nogi, zdobył w przeciągu czterech lat wraz z zespołem Nerazzurrich kilka cennych trofeów. Najważniejszym z nich zapewne jest Scudetto wywalczone w 1989 roku, ale bardzo ważne były także Superpuchar Włoch zdobyty w następnym sezonie oraz Puchar UEFA z 1991 roku. W Serie A Niemiec wystąpił 116 razy i zdołał strzelić 11 bramek. W Pucharze Europy Brehme zagrał 19 razy, podobnie jak w Pucharze Włoch, w którym dodatkowo zaliczył jedno trafienie. Podczas swojej przygody z Interem rozegrał on łącznie w 156 spotkaniach i zdobył 12 bramek.

Już miesiąc po reprezentacyjnym debiucie Brehme pojechał na Mistrzostwa Europy, jednak nie był to udany turniej zarówno dla piłkarza jak i dla całego niemieckiego zespołu, gdyż zachodni sąsiedzi Polski odpadli już w pierwszej rundzie. Po tej wpadce trener kadry Franz Beckenbauer gruntownie przebudował swój zespół przed Mundialem w Meksyku w 86 roku, jednak defensor Bayernu Monachium miał w niej nadal pewne miejsce. Andreas grał wyśmienicie w trakcie całego turnieju, w półfinale strzelił bramke w meczu przeciwko Francji, a w spotkaniu finałowym z Argentyną po jego dwóch dośrodkowaniach z rzutów rożnych padły bramki dla Niemców, jednak nie wystarczyło to do końcowego sukcesu, gdyż drużyna z Ameryki Południowej wygrała 3:2. Cztery lata później doświadczenie zebrane na włoskich boiskach bardzo przydało się Brehme, ponieważ Mistrzostwa Świata odbywały się właśnie na Półwyspie Apenińskim, gdzie Niemcy sięgnęli po złoty medal. Obrońca Interu, który bardzo dobrze radził sobie podczas tego Mundialu rozegrał kilka spotkań na swoim stadionie - San Siro. Brehme zdobył w trakcie turnieju trzy bramki, a w tym tą najważniejszą zdobytą strzałem z rzutu karnego na pięć minut przed końcem spotkania finałowego, dzięki której Niemcy zrewanżowali się Argentynie za porażke poniesioną przed czterema laty. Brehme pojechał także na Mistrzostwa Świata w 1994 roku do USA, jednak nie zdołał zdobyć medalu, gdyż Niemcy odpadli w ćwierćfinale po porażce z Bułgarią.

W 1992 roku zawodnik opuścił Inter i wyjechał do Hiszpanii, aby spróbować swoich sił w Primera Division. Jednak decyzja o przejściu do Realu Saragossa nie była najlepsza, gdyż spędził on tam tylko jeden sezon, który nie należał do udanych. Brehme szybko wrócił do ojczyzny, w której ponownie zasilił Kaiserslautern, gdzie błyskawicznie się odrodził i wywalczył Puchar Niemiec, a później także Mistrzostwo w 1998 roku, kiedy miał 37 lat. W krótkim czasie zdobyciu tytułu Mistrza Niemiec Andreas Brehme postanowił zakończył piłkarską karierę.