1908 Na początku XX wieku, Inter i Milan nie mogły brać udziału w derbach Mediolanu, co zresztą dotyczyło także innych drużyn włoskich pochodzących z tego samego miasta. W tym czasie właściwie istniał tylko klub krykieta i piłki nożnej. Jednak nocą 9 marca 1908 roku, powstał "Football Club Internazionale Milano". Klub ten nazywał się "Internazionale”, ponieważ był otwarty dla graczy wszystkich narodowości, a nie tylko dla Włochów (pierwszym kapitanem był Manktl ze Szwajcarii). W składzie drużyny znaleźli się gracze powiązani wcześniej z AC Milan. Tak właśnie narodził się Inter. Kolorami klubu były i są nadal: złoty, czarny i niebieski.


1910 Inter po raz pierwszy zdobył mistrzostwo Włoch. Kapitanem drużyny był wtedy Virgilio Fossati, który parę lat później zginął w I Wojnie Światowej.

1920 Drugi tytuł Mistrza Włoch dla Interu. Nerazzurri zapewnili sobie tytuł grając spotkanie finałowe (inny system rozgrywek, typ "pucharowy") z Livorno i zwyciężając w nim 3:2. Bramki dla czarno-niebieskich strzelali Agradi (2) i Aebi.

1930 Ciekawy rok dla Nerazzurrich. Oprócz sukcesów sportowych: trzeci tytuł Mistrza Włoch oraz Półfinał Pucharu Europy Centralnej, Inter zmienił swoją nazwę i herb - wprowadzone zmiany zostały zarejestrowane przez Unię Sportu w Mediolanie (Milanese Unione Sportiva). Nowy herb - białe tło, a na nim czerwony krzyż. Niebieski i czarny zostały jednak nadal dominującymi barwami klubu, a na stadionie rozbrzmiewały okrzyki "Forza Inter!".

1931 W grudniu Inter zmienia nazwę na Ambrosiana.

1932 Klub dostał pozwolenie na używanie nazwy "Ambrosiana-Inter".

1933 Ambrosiana-Inter dociera do finału Pucharu Europy Centralnej, gdzie ulega jednak Austrii Wiedeń 3:1. Honorowe trafienie zalicza kapitan zespołu, Giuseppe Meazza.


1938 Kolejne Scudetto dla Interu. Tym razem szczyt tabeli wygląda bardziej znajomo: drugie miejsce przypadło Juventusowi, trzecie zaś Milanowi. Warto dodać, że Ambrosiana-Inter rozgrywała wówczas spotkania domowe na Arena Civica, nie zaś na San Siro, gdzie rządził Milan. Królem strzelców ligi został Giuseppe Meazza z 20 trafieniami. Dodatkowo, Inter doszedł do półfinału Pucharu Włoch, tam jednak lepszy okazał się być Juventus.

1939 Pierwsza wygrana w Pucharze Włoch. Ambrosiana-Inter w finale pokonała Novarę 2:1. Do tego dochodzi 3. miejsce w lidze.

1940 Inter zdobywa po raz piąty mistrzostwo kraju.

1942 Na czele klubu staje Carlo Masseroni, który piastuje to stanowisko przez najbliższe 13 lat.

1945 Wraz z końcem II Wojny Światowej, następuje zmiana nazwy zespołu. Od tej pory brzmi ona Football Club Internazionale, czy po prostu Inter.


1947 Giuseppe Meazza kończy karierę piłkarską. Grał dla Interu przez 14 lat (1927-1940 i 1946-1947) zdobywając w sumie 243 gole w 365 meczach.

1953 Pierwsza połowa lat pięćdziesiątych stała pod znakiem takich gwiazd jak: duńscy wojownicy Armano i "Veleno" Lorenzi, Szweda "Nack" Skoglunda oraz Węgra bez obywatelstwa - Nyersa. Wspaniały i niepokonany bramkarz Giorgio Ghezzi zwany "Kamikaze" i surowe szkolenie pod okiem Alfredo Foni dało Interowi szóste Scudetto.

1954 Scudetto nr. 7 dla Interu. Pierwszy raz Nerazzurri zdobywają dwa tytuły mistrzowskie rok po roku. Główna zasługa w tym trenera Foniego, bramkarza Ghezziego i snajpera Armano.

1959 Inter wraz z Milanem, Juventusem, Fiorentiną i Atalantą biorą udział w Pucharze Przyjaźni Włosko-Francuskiej. Każdy z wymienionych zespołów mierzył się w dwumeczu z francuskimi klubami (Nizza, RC Paris, Nimes Olympique, Stade de Reims, Le Havre) i potem liczono ilość punktów zdobytych w tych starciach przez Włochy i Francję. Reprezentanci Półwyspu Apenińskiego zwyciężyli w stosunku 14:6 pkt. Inter uległ w dwumeczu Racing Club z Paryża 5:2 (3:0, 2:2).

1963 W sezonie '62/63 niebiesko-czarni rozpoczęli swoją wielką erę. Menedżerem był Angelo Moratti, trenerem Helenio Herrera, a w pierwszej linii niezapomniani: Sarti, Burgnich, Facchetti, Bedin, Guarneri, Picchi, Jair, Mazzola, Milani (Domenghini), Suarez, Corso. Zdobycie pierwszego miejsca w lidze oznaczało ósme z kolei mistrzostwo kraju. W 1964 roku Inter wygrał z Realem Madryt 3:1 i zdobył swój pierwszy Puchar Mistrzów.Mecz play-off o puchar Interkontynentalny w Madrycie został rozegrany w ulewnym deszczu. Inter grał przeciwko Indepedinete Argentina i wygrał 1:0, po Buenos Aires (1:0) i na San Siro (2:0). Po regulaminowym czasie Mario Corso przesądził o wyniku spotkania, oczywiście strzelając lewą nogą. Milani, Facchetti i Domenighini unieśli do góry puchar w tryumfie. Włochy mogły czekać, ale nie za długo. W sezonie '64/65 zdobyli po raz dziewiąty mistrzostwo kraju, dokładnie jak rok wcześniej wygrywając finał Pucharu Mistrzów dziesięć dni przed końcem ligi krajowej. Po wyeliminowaniu drużyny Liverpoolu wynikiem 3:1 uzyskanym dzięki bramkom Corso, Peir' i Facchettiego, w półfinale w Mediolanie przy wielkim i pasjonującym wsparciu widzów stadionu San Siro, Inter wyeliminował Benfice golem autorstwa Jair. Ale chciał więcej: kolejny raz Idependiente Argentina przegrała decydujący mecz i drugi raz Puchar Interkontynentalny należał do czarno-niebieskich. Dziesiąte mistrzostwo Włoch zostało zdobyte przez kapitana Picchi.

1971 Trener Helenio Herrera najpierw został zmieniony przez Foniego, następnie przez Heriberto Herrera, aż wreszcie przez Gianniego Invemizziego. W sezonie 1970/71 Inter sięgnął po jedenaste mistrzostwo kraju.

1979 Zmarła legenda Interu – Giuseppe Meazza. Kilka miesięcy po jego śmierci San Siro nazwano jego imieniem – Stadio Giuseppe Meazza.


1980 Sezon 1979/80 przyniósł dwunaste mistrzostwo kraju. Trenerem był wtedy Bersellini. Fraizzoli zakończył karierę po wielkim sukcesie, jakim było zdobycie Pucharu Włoch.

1990 Sezon 1988/89 upłynął pod znakiem niemieckich graczy (w międzyczasie do klubu przyłączyli się Matthaeus i Brehme) wraz z: Zenga, Bergomi, Ferri, G.Baresi, A.Bianchi, Berti i Diaz. Interowi udało się zdobyć 58 punktów w 34 meczach - był to rekord w historii mistrzostw Włoch.

1991 22 maja 1991 roku i dokładnie 26 lat po międzynarodowych sukcesach drużyny, Inter podbija Europę, pokonując drużynę z Rzymu w Pucharze UEFA. W 1994 roku następne zwycięstwo w Pucharze UEFA. Grali wtedy z klubem Casino Salzburg, który pokonali 1:0, najpierw we Wiedniu, dzięki bramce Berti, a później jeszcze raz na San Siro dzięki bramce Jonka.

1998 Ronaldo jest pierwszym graczem Interu, który został nagrodzony tytułem "Fifa World Player". Pod koniec sezonu Inter przegrał walkę o mistrzostwo Włoch, po skandalicznym meczu z Juventusem Turyn, ale wygrali z Lazio 3:0 w Paryżu i dzięki temu zdobyli trzeci Puchar UEFA.

2000 12 kwietnia 2000 roku, Ronaldo doznał kontuzji podczas finału Pucharu Włoch z Lazio. Brazylijczykowi zerwały się ścięgna w prawym kolanie. W meczu tym Ronaldo zagrał jedynie 6 minut. Wiadome było, że Ronaldo urodził się z wadliwym kolanem, a dokładniej ze słabymi wiązaniami tego kolana, jednak nikt nie spodziewał się że Il Fenomeno zerwie ścięgna. Francuski gracz Interu Laurent Blanc wygrał mistrzostwo Europy.

2001 Sezon zakończył się 5. miejscem w Serie A. W czasie lata Ronaldo powrócił do gry po kontuzji. W listopadzie jeden z legendarnych graczy Interu, niezapomniany Giacinto Facchetti stał się vice-prezydentem klubu. W grudniu na dwa dni przed swoimi osiemdziesiątymi urodzinami niespodziewanie zmarł Giuseppe Prisco – vice-prezydent Nerazzurrich.

2002 Inter był bliski zdobycia 14 Scudetti. Prowadził w tabeli aż do ostatniego meczu, mając punkt przewagi nad Juventusem - niestety w ostatniej kolejce przegrał z Lazio Rzym. Scudetto zdobyli piłkarze Juventusu, zaś drugie miejsce przypadło Romie. Inter zakończył sezon na trzeciej pozycji. Podobnie jak w 1967 roku ostatni mecz mistrzostw był pechowy dla czarno-niebieskich. Po tym sezonie odszedł z Interu Ronaldo. Wprawdzie na mistrzostwach Świata Korea/Japonia 2002 to właśnie Brazylijczyk był postacią numer jeden, jednak chęć większych zarobków była silniejsza od miłości do klubu.

2003 W tym sezonie Inter grał dobrze od początku do końca. Był krytykowany przez wielu za fatalny styl w jakim wygrywał mecze, ale przecież liczy się zwycięstwo obojętnie w jakim stylu... W LM Inter dotarł do półfinału, gdzie rozegrał derbowy mecz z Milanem. Chociaż Inter nie przegrał w dwumeczu to nie zagrał już w finale. Sezon w Serie A zakończył na pozycji wicemistrza. W okienku transferowym Inter białymi "chusteczkami żegna" niektórych piłkarzy. Odszedł także Hernan Crespo, a na jego miejsce przyszedł mniej znany Julio Cruz.

2004 Nerazzurri w tym roku rozczarowywali. Nie zdobyli żadnego trofeum, z pracą pożegnał się Alberto Zaccheroni, a na jego miejsce przyszedł Roberto Mancini - były szkoleniowiec Fiorentiny oraz Lazio. Do Interu zawitało wielu znanych piłkarzy z Davidsem, Veronem i Cambiasso na czele. 2004 rok był bez wątpienia rokiem Adriano. Brazylijczyk, który 21 stycznia wrócił do Interu stał się prawdziwym bożyszczem wśród kibiców Nerazzurrich. Grał fenomenalnie zarówno w Interze jak i w reprezentacji Brazylii, która głównie dzięki niemu zdobyła Puchar Konfederacji.

2005 Pierwszy rok pracy Roberto Manciniego nie przyniósł oczekiwanego przez kibiców Scudetto, jednak włoski trener na otarcie łez zdobył pierwsze od sezonu 1998 roku trofeum - Puchar Włoch. W Serie A Inter zajął 3 miejsce, a do tego ustanowił niechlubny rekord remisów, gdyż aż 18 razy dzielił się punktami z rywalami. Z Champions League Inter odpadł w 1/4 finału, katem okazał się lokalny rywal AC Milan. Po sezonie z ekipą Interu szybko pożegnał się Davids, który jak dało się łatwo zauważyć nie zaliczał się do pupilków Manciniego. Inter jednak zakupił także kilku dobrych piłkarzy m. in. Luisa Figo, Waltera Samuela, Santiago Solariego, Julio Cesara i Davida Pizarro. Właśnie ci gracze mieli pomóc Roberto Manciniemu i spółce w wywalczeniu 14 Scudetto.

2006 Inter zdobywa 14 Scudetto w historii. Tak naprawdę Nerazzurri kończą rozgrywki na 3. miejscu, ale splamione skandalem korupcyjnym Juventus Turyn i AC Milan zostają zdyskwalifikowane i tytuł trafia do Interu. Do tego tytułu Inter dodał Superpuchar Włoch zdobyty w meczu z Juventusem i Puchar Włoch wywalczony po dwumeczu z AS Romą. Ligę Mistrzów Inter zakończył na ćwierćfinale co spowodowało niezadowolenie grupki kibiców zasiadających na Curva Nord. Nie pojawili się oni na San Siro na żadnym spotkaniu przełomu marca, kwietnia i maja.

2007 Inter zdobył kolejny tytuł mistrzowski. Nerazzurri zdominowali rozgrywki włoskiej Serie A i z ogromną przewagą nad drugą w tabeli Romą zapewnili sobie końcowy sukces już na pięć kolejek przed końcem rozgrywek. Niestety dobrej gry z boisk ligowych Inter nie potrafił przenieść na europejskie stadiony. Z Champions League odpadł już w 1/8 finału za sprawą Valencii, która awansowała dzięki bramkom zdobytym na wyjeździe. Mancini znów poprowadził Inter do finału Pucharu Włoch, w którym po raz kolejny zmierzyliśmy się z Romą. Tym razem jednak górą byli Giallorossi.

2008 Nerazzurri zdobyli 16 Scudetto. Walka o mistrzostwo trwała do ostatniej kolejki ligowej, przed którą Inter miał 2 punkty przewagi nad AS Romą. Ostatecznie czarno-niebiescy pokonali FC Parmę dzięki dwóm trafieniom Zlatana Ibrahimovica i wynik meczu Romy nie miał żadnego znaczenia (Rzymianie zremisowali 1:1). W Lidze Mistrzów powtórzyła się sytuacja z poprzedniego roku. Nerazzurri po dwóch porażkach z Liverpoolem, odpadli w 1/8 finału. Niepowodzeniem zakończył się też mecz o Superpuchar Włoch, który zdobyła Roma.

2009 Opiekę nad zespołem po zwolnionym Roberto Mancini przejął Jose Mourinho. Pod wodzą charyzmatycznego Portugalczyka Nerazzurri pewnie sięgnęli po 17 mistrzostwo kraju, doganiając pod względem ligowych tytułów AC Milan. Z europejskimi pucharami zgodnie z tradycją Inter pożegnał się na etapie 1/8 finału Ligi Mistrzów, po remisie 0:0 na San Siro i porażce 0:2 na Old Trafford z Manchesterem United. Królem strzelców Serie A został zawodnik Interu - Zlatan Ibrahimović.

2010 Przed rozpoczęciem sezonu mediolański zespół opuścił Zlatan Ibrahimović, ówcześnie największa gwiazda drużyny. Klub wzmocnili Samuel Eto'o, Diego Milito, Lucio, Thiago Motta i Wesley Sneijder. Zmiany personalne w drużynie spowodowały, że sięgnęła ona po potrójną koronę, wygrywając piąty raz z rzędu rozgrywki ligowe, szósty w historii Puchar Włoch oraz sięgając po 45 latach przerwy po piłkarską Ligę Mistrzów. Po dwóch latach pracy Mediolan opuścił Jose Mourinho. 10 czerwca 2010 roku jego następcą oficjalnie został Rafael Benitez. Nowy sezon 2010/2011 zaczął się pomyślnie dla Interu. Nerazzurri pod wodzą Beniteza wygrali Superpuchar Włoch. Tydzień później dotkliwa porażka z Atletico w Superpucharze Europy sprawiła, że szansa na 6 trofeów w ciągu jednego roku została zaprzepaszczona. Po wygraniu Klubowych Mistrzostw Świata z posadą trenera Rafael Benitez. Jego miejsce zastąpił Leonardo.


2011 Na początku roku do klubu prowadzonego przez Leonardo sprowadzony został Andrea Ranocchia oraz Giampaolo Pazzini. Pod wodzą Brazylijczyka Inter osiągnął 1/4 finału Champions League doznając dotkliwej porażki z Schalke. Walkę o Scudetto przegrał z Milanem. Na pocieszenie Nerazzurri wygrali Puchar Włoch. 1 lipca 2010 roku kontrakt z Leonardo został rozwiązany, a jego miejsce zajął Gian Piero Gasperini. Start nowego sezonu pod wodzą Włocha nie był udany, najgorszy od 90 lat... Nerazzurri przegrali z Milanem w Pekinie mecz o Superpuchar Włoch. Bilans 53-letniego szkoleniowca to 5 meczów, w których raz zremisował i 4 razy przegrał. Po przegranej 1-3 z beniaminkiem Novarą dzień później, 21 września został zwolniony. Nowym trenerem został Claudio Ranieri.

 

2012 Po marcowej porażce Interu z Juventusem Claudio Ranieri został zwolniony. Nowym szkoleniowcem czarno-niebieskich został Andrea Stramaccioni – trener nieznany w środowisku, który kilka dni wcześniej wygrał turniej NextGen Series z Primaverą Interu. Młody trener nie zdołał jednak uratować sezonu. Nerazzurri zajęli 6. miejsce w lidze. W nowy sezon Inter „wszedł” całkiem nieźle. Bardzo dobrze radził sobie w pojedynkach z gigantami – na przykład niepokonany od 49 spotkań Juventus przegrał właśnie z Interem i to na własnym stadionie 1:3. Zimą klub opuścili między innymi gwiazdor Wesley Sneijder czy młody talent Philippe Coutinho.

 

2013 Sezon 2012/2013 Inter zakończył w tragicznym stylu. Udział w Lidze Europejskiej Nerazzurri zakończyli w 1/8 finału, w Pucharze Włoch odpadli w półfinale, a w lidze finiszowali na... 9. miejscu. Latem w Mediolanie zawitał nowy trener, Walter Mazzarri. Z klubem pożegnało się kilku piłkarzy na czele z jedną z ważniejszych w ostatnich latach postaci - Dejanem Stankovicem. Nowy szkoleniowiec wdrożył taktykę z trzema obrońcami. Czarno-niebiescy do Świąt przegrali tylko dwa ligowe spotkania, często jednak remisując z mniej poważanymi drużynami. Inter "zimował" na 5. miejscu 2013 rok kończąc ważną wygraną 1:0 w derbach Mediolanu.

 

2014 Runda wiosenna sezonu 2013/2014 była dla Interu umiarkowanie udana. Porażka z Juventusem i Milanem, remisy z Romą i Napoli, ale także domowa wygrana z Lazio 4:1. To spotkanie było ważne dla kibiców Nerazzurri też z innego powodu - ostatni raz na San Siro wystąpił Javier Zanetti. Podopieczni Mazzarriego zakończyli sezon na 5. miejscu kwalifikując się do rozgrywek Ligi Europy. W lecie nastąpiło przedłużenie umowy z trenerem oraz sprowadzenie kilku piłkarzy: m.in. Osvaldo, Medela czy M'Vili. Gra zespołu w rundzie jesiennej pozostawiała wiele do życzenia, dlatego 14. listopada z posadą pożegnał się Walter Mazzarri, zaś w jego miejsce wrócił do klubu po 6 latach Roberto Mancini. Pierwsze spotkanie Włocha zakończyło się remisem 1:1 a były to Derby Mediolanu. Nerazzurri zapewnili sobie także awans do fazy pucharowej rozgrywek Ligi Europy.

 

2015 Początek roku kojarzy się kibicom Interu z zimowym mercato, wtedy do Stolicy Mody przybyli Xherdan Shaqiri, Lucas Podolski, Marcelo Brozović czy Davide Santon. Jak się potem okazało, wielkie nadzieje wiązane z pierwszą dwójką nijak miały się do ich gry w czarno-niebieskich barwach i obaj rozstali się z La Beneamata już po pół roku. Piłkarsko, rok zaczął się remisem w Turynie z Juventusem, później w lutym przyszła wreszcie seria 3 zwycięstw z rzędu, czego Inter nie dokonał od kilku lat. Również w lutym musieliśmy pożegnać się z rozgrywkami Coppa Italia. Mimo dobrego spotkania w Neapolu, indywidualny błąd Il Capitano Ranocchii zaważył o jednobramkowym zwycięstwie gospodarzy. Do końca sezonu Inter grał w kratkę, co w efekcie przyniosło 8. miejsce w lidze. W lecie władze klubu sięgnęły głębiej do kieszeni, dokonując jednego z droższych transferów w XXI w. Geoffrey Kondogbia przyszedł z Monaco za niemal 40 mln euro. Oprócz tego, skład wzmocnili Jovetić, Telles, Melo, Ljajić, Perisić, Miranda, Montoya i Murillo. Roszady w składzie zaczęły przynosić efekty, sezon 15/16 rozpoczął się serią pięciu wygranych. Nerazzurri zaliczyli do końca roku kalendarzowego tylko 3 porażki co pozwoliło im zwieńczyć rok 2015 na pierwszym miejscu w lidze.  

Mecze Interu
001 42fbc5ecb2c98862b3d6af3afe6b25057af0bdc3
-:-
111 bde3cd2e6f7418f7f7331c3ed3353f3e7111ca5c
Inter - Olympique Lyon
24.07.2017, godz. 14:00
Sparingi przedsezonowe

Ostatnio na forum
Wejdź na forum
Czat kibiców
Zaloguj się lub zarejestruj aby móc pisać na czacie.
  • _DANI_ 23.07.2017, 02:23

    no wzajemnie :)

  • _DANI_ 23.07.2017, 02:23

    sciagneli Caprariego - zero szans i pozbycie sie.. Erkin to samo... Barbosa tez zero szans... Alex Telles,

  • sampam 23.07.2017, 02:23

    dobranoc :)

  • sampam 23.07.2017, 02:21

    dzialacze na pewno - wypchniecie sneijdera to przyklad

  • sampam 23.07.2017, 02:20

    ktos uprawi dywersje

  • _DANI_ 23.07.2017, 02:20

    nie wierze ze wszyscy trenerzy, a bylo ich kilku... ma taka sama wizje skladu, to samo widza w zawodnikach

  • sampam 23.07.2017, 02:20

    metafizyka :D

  • _DANI_ 23.07.2017, 02:19

    jak to wytlumaczyc ?

  • _DANI_ 23.07.2017, 02:19

    Palacio grał a Jovetic odstrzelony.... Nagatomo, Santon itd

  • sampam 23.07.2017, 02:19

    mozesz miec racje

  • Tabela ligowa
  • Tabela strzelców
Miejsce Drużyna Mecze Punkty
1 Juventus 38 91
2 Roma 38 87
3 Napoli 38 86
4 Atalanta 38 72
5 Lazio 38 70
6 Milan 38 63
7 Inter 38 62
8 Fiorentina 38 60
9 Torino 38 53
10 Sampdoria 38 48
11 Cagliari 38 47
12 Sassuolo 38 46
13 Udinese 38 45
14 Chievo 38 43
15 Bologna 38 41
16 Genoa 38 38
17 Crotone 38 34
18 Empoli 38 32
19 Palermo 38 26
20 Pescara 38 18
Zawodnik Miejsce Bramki
1 Edin Dzeko 29
2 Dries Mertens 28
3 Andrea Belotti 26
4 Gonzalo Higuain 24
5 Mauro Icardi 24
6 Ciro Immobile 23
7 Lorenzo Insigne 18
8 Marco Borriello 16
Bohater tygodnia
128 79d0ba7659db974f3693abe5164b8d8043d94bcd

Ever Banega

Kalendarz wydarzeń

Statystyki serwisu

Liczba użytkowników: 16589

Liczba newsów: 29490

Liczba komentarzy: 398523

Użytkownicy online: 2 ( )

Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.