Imię i nazwisko: Claudio Ranieri

Data i miejsce urodzenia: 20 października 1951 roku w Rzymie

Kariera szkoleniowa:

Campania Puteolana 1987 - 1988

Cagliari 1988 - 1991

Napoli 1991 - 1993

Fiorentina 1993- 1997

Valencia 1997 - 1999

Atletico Madryt 1999 - 2000

Chelsea 2000 - 2004

Valencia 2004 - 2005

Parma 2007

Juventus 2007 - 2009

Roma 2009 - 2011

Inter 2011 - ?

Trofea:

Brak.

Jako zawodnik grał w stołecznej Romie, a także w FC Catanzaro, Calcio Catania i US Palermo. Karierę trenerską rozpoczął w Campanii. Jego pierwszym poważnym sukcesem był awans do Serie A z Cagliari. Następnie przez krótki okres był trenerem Napoli. W 1993 został szkoleniowcem Fiorentiny, z którą dwukrotnie zdobył Puchar Włoch. Cztery lata później przeniósł się do Hiszpanii, gdzie zdobył z Valencią Copa del Rey i awansował do Ligi Mistrzów. W 1999 roku był trenerem Atlético Madryt, ale znany z częstej zmiany szkoleniowców prezes klubu Jesús Gil po niedługim czasie go zwolnił. W tym samym sezonie zespół z Madrytu spadł z Primera División.

We wrześniu 2000 został trenerem londyńskiej Chelsea, gdzie zastąpił swojego rodaka Gianlukę Vialliego. Gdy w klubie pojawił się Roman Abramowicz, jego pozycja była stale zagrożona i mimo wicemistrzostwa Anglii i dotarcia do półfinału Champions League w 2004 roku został zwolniony i zastąpiony przez José Mourinho.

Na nową posadę Ranieri nie musiał jednak długo czekać. W czerwcu po raz drugi został trenerem Valencii, gdzie zastąpił Rafę Beníteza, który przeniósł się do Liverpoolu. Nie był to jednak powrót udany. Zespół szybko odpadł z Ligi Mistrzów, słabo spisywał się w lidze, a szczytem wszystkiego było odpadnięcie z Pucharu UEFA po meczach ze Steauą Bukareszt. Niedługo potem Ranieri został zwolniony. Był trenerem AC Parmy.

W latach 2007–2009 był trenerem Juventusu. W pierwszym sezonie po powrocie do Serie A jego zespół zajął 3. miejsce za Interem i Romą. W kwalifikacjach Ligi Mistrzów pokonał Artmedię Bratysława, w grupie trafił na Real Madryt, Zenit Sankt Petersburg oraz BATE Borysów. W fazie grupie Juventus dwukrotnie zremisował z BATE, a kolejne punkty 4 przyniosły mu pojedynki z Zenitem. Juventus pod jego wodzą dwa razy pokonał Real Madryt (2:1 w Turynie, 2:0 w Madrycie). Piłkarzem meczu na stadionie Santiago Bernabeu był Alessandro Del Piero, kapitan Juve, który dwukrotnie pokonał Ikera Casillasa. Został za to nagrodzony owacjami na stojąco przez wszystkich obecnych, gdy w końcówce meczu zmieniał go młody Paolo De Ceglie. W 1/8 finału trafił na swojego byłego pracodawcę - Chelsea Londyn. W pierwszym meczu, na Stamford Bridge, ekipa Ranieriego uległa zespołowi kierowanemu przez Guusa Hiddinka 0:1 po golu Didiera Drogby. Na Stadio Olimpico w Turynie Juventus szybko objął prowadzenie za sprawą gola Vincenzo Iaquinty, na chwilę przed gwizdkiem kończącym pierwszą połowę wyrównał Michael Essien. W drugiej połowie czerwoną kartkę (drugą żółtą) otrzymał filar obrony Bianconerich, Giorgio Chiellini i w tym momencie szanse na awans spadły niemal do zera. W 74. minucie meczu rzut karny wykorzystał Alessandro Del Piero, ale w 83. minucie ostatecznie zamknął wynik Didier Drogba.

Ranieri został zwolniony z piastowanego stanowiska ze względu na okres niemal dwóch miesięcy bez zwycięstwa. Zainteresowanie tym szkoleniowcem wyraził zespół VfL Wolfsburg. Ostatecznie na początku września 2009 został szkoleniowcem Romy, z którą w sezonie 2009/2010 zdobył wicemistrzostwo za Interem Mediolan. W lutym 2011 roku podał się do dymisji po spotkaniu Genoa - AS Roma zakończonego wynikiem 4:3. 22 września 2011 został trenerem Interu Mediolan podpisując kontrakt do czerwca 2013 roku. 24 września w pierwszym debiucie w roli trenera Interu Mediolan w Serie A wygrał z Bologną 3:1 a w Lidze Mistrzów 3:2 z CSKA Moskwa.