Lautaro: Potrzebuję czasu oraz cierpliwości (12)

Lautaro Martinez udzielił wywiadu dla argentyńskiej gazety La Nacion. Oto co miał w tym wywiadzie do powiedzenia:

- Mauro był zawsze bardzo blisko mnie, od pierwszego dnia kiedy przybyłem do Interu. Gdy spotkaliśmy się po raz pierwszy powiedział do mnie: zadzwoń do mnie, jeśli będziesz czegoś potrzebował. Mój telefon jest zawsze włączony.  Pomógł mi znaleźć mieszkanie, pomógł mi zrozumieć tutejszy styl życia i pomógł mi się zintegrować z nowym otoczeniem.

- Mauro jest taki dla każdego, nie tylko dla Argentyńczyków. Pomaga każdemu nowemu zawodnikowi, który dołącza do Interu. Jest punktem odniesienia.

- Nasze relacje są doskonałe. Zarówno na boisku jak i poza nim.

- Czasami nawet udaje nam się wspólnie obejrzeć mecze Racingu, chociaż on jest kibicem Newell’s Old Boys.

- My razem na boisku? Potrzeba czasu i cierpliwości.

- Chciałbym kiedyś otworzyć fundacje, która pomaga potrzebującym. W Racingu brałem udział w wielu akcjach charytatywnych. Również w moim mieście, Bahia Blanca. W Interze przed  świętami Bożego Narodzenia odwiedziliśmy szpitale, gdzie rozdawaliśmy prezenty pacjentom.

- Pomaganie innym zawsze mnie dotyka i sprawia mi wielką przyjemność. Również i w tym aspekcie wiele mogę nauczyć się od Javiera Zanettiego.

- Lubię oglądać mecze koszykówki tak samo jak mecze piłki nożnej. To sport, który również kocham. Gdybym nie został piłkarzem, zostałbym z pewnością koszykarzem.

- Najtrudniejszy okres w moim życiu nastąpił, kiedy musiałem opuścić mój dom w Bahia Blanca. Odejście stamtąd wiele mnie kosztowało: musiałem zostawić moich rodziców, moje rzeczy, przyjaciół, moich braci. Szczególnie mam tutaj na myśli Allana, z którym dzieli Nas tylko 10 miesięcy różnicy. Zawsze robiliśmy wszystko razem. Chodziliśmy razem do szkoły, graliśmy w piłkę w tym samym klubie.

- W moich ostatnich latach, które spędziłem w Buenos Aires byłem samotny i to sprawiło, że szybciej wydoroślałem. Kiedy przybyłem do Racingu wszystko miałem zorganizowane: jedzenie, opiekę medyczną, nie wydałem ani jednego peso. Kiedy mieszkasz sam musisz robić wszystko samemu i sam musisz organizować swój harmonogram, w Racingu dbali o to inni.

- W Racingu wydoroślałem, ale to nie znaczy, że po przyjeździe do Włoch nie miałem żadnych problemów. Przyjechałem do Włoch w wieku 20 lat, byłem z dala od Argentyny, a to ma znaczenie. Inny język, żyje się inaczej, a ja musiałem się dostosować.

- Fani i ludzie pracujący w klubie bardzo mi pomogli. Pracują w wielkim klubie i mają tutaj wielkich piłkarzy, a także wielkiego napastnika, Icardiego. Codziennie walczę o miejsce w pierwszym składzie i zawsze trenuje tak samo, nawet jeśli później i tak nie gram.

- Nie wiedziałem o ofercie Betisu. Przeczytałem, że podobno mnie chcieli, ale ja zawsze myślałem tylko o grze dla Interu. Jestem tutaj bardzo szczęśliwy i uwielbiam klub oraz ludzi, którzy tutaj mieszkają. Każdą nadarzającą okazję staram się wykorzystać i zdobyć bramkę.

- Z trenerem Spallettim wszystko sobie wyjaśniliśmy, nasze relacje są w porządku. Wyjaśniłem mu, że mój ojciec też był piłkarzem. On się urodził w szatni. Jesteśmy rodziną z wielką pasją. Mój ojciec się pomylił, gdy napisał ten słynny tweet. Jest tylko człowiekiem, zareagował tak ze względu na dobro swojego syna. Obecnie jest wszystko w porządku.

-  W porównaniu do Argentyny, we Włoszech są lepsze boiska oraz lepsze metody treningowe. Tutaj bardziej przywiązuje się wagę do szczegółów, a nic nie zostaje pozostawione przypadkowi.

- Javier Zanetti to historia Interu. Wszyscy wiemy co znaczy dla klubu. To legenda i wiceprezydent klubu. Jak tylko postawiłem nogę w Mediolanie on zadzwonił po mnie i na mnie czekał żeby mnie przywitać. Ciągle dzwonił i pytał czy czegoś nie potrzebuje. Zawsze powtarza mi, żeby bez względu na to czy gram czy nie tak samo ciężko trenował. Zawsze trenuje tak samo czy gram później mniej czy więcej minut na boisku. Czuję, że on zna mnie dobrze.