Dzisiaj mija dokładnie 28 lat od śmierci ojca Massimo Morattiego oraz wielkiego prezydenta Interu - Angelo Morattiego. To właśnie za kadencji legendarnego Angelo Morattiego Inter święcił największe swe sukcesy na arenie międzynarodowej.
Cały klub, Jose Mourinho, piłkarze i wszyscy fani Interu pragną w tej chwili złączyć się w pamięci z Angelo Morattim, który zawsze darzył Inter bezgraniczną miłością i oddaniem.
Kim był Angelo Moratti?
Wszyscy wiemy, że był 15stym prezydentem Interu i na ogół na tym nasza wiedza się kończy. Jednakże postanowiliśmy zamieścić krótką notę biograficzną Angelo Morattiego.
Urodził się on 5 listopada 1909 roku w Somma Lombardo, był włoskim przedsiębiorcą, założył grupę Saras, której obecnie przewodniczą jego synowie - Gianmarco oraz Massimo. W skład tej grupy wchodzą rafinerie ropy naftowej, oraz koncerny energetyczne.
Był synem Albino Morattiego (1874 - 1923), farmaceuty, który miał siedzibę na Piazza Fontana w Mediolanie. Angelo Moratti szybko stracił swą matkę Gildę. Ze swą macochą nie miał najlepszych relacji, przez co młody Angelo odsuwał się od rodzinnego domu i polegał tylko na sobie.
Zaczynał pracę w wieku 16 lat, wykonując różne czynności. Później został przedstawicielem handlowym producenta paliw. W 1932 roku założył w Rzymie wspólnie z Genoanem Cerrutim firmę zajmującą się handlem rafinowanych olejów, oraz posiadał system magazynowania paliw. Tuż przed wojną zakupił kopalnię węgla brunatnego w Pietrafitta w pobliżu jeziora Trasimeno, która dostarczała surowców do elektrowni. Po drugiej wojnie światowej założył kolejną firmę, tym razem zajmowała się ona transportem ropy naftowej drogą morską. Zyskami musiał dzielić się z wiadomymi przedstawicielami rodem z Sycylii... W 1962 powstał koncern Saras, który w ciągu roku dostarczał 15 mln ton ropy naftowej, przez co rafineria ta stała się największą rafinerią ropy naftowej w basenie Morza Śródziemnego.
Poza ropą naftową, energią elektryczną, Angelo Moratti w latach 1972 - 1976 był współwłaścicielem Corriere della Serra, a w latach 1972 - 1974 był właścicielem gazety o tematyce gospodarczej - Il Globo.
Angelo Moratti był żonaty z Erminią Cremonesi (1907 - 1989), miał 5tkę dzieci + 1 adoptowane:
- Adriana (1932)
- Gianmarco (1936)
- Mariarosa (1940)
- Massimo (1945)
- Gioia
- Natalino
Piłka nożna:
Angelo Moratti pojawił się w Interze w 1955 roku wchodząc z kapitałem 100 mln lirów, został też w latach 1955 - 1968 prezydentem Interu. W tych latach zbudował potęgę Interu, który dominował we Włoszech, a na Świecie był znany jako Wielki Inter. Pierwsze lata nie były udane, mimo wielkiego wkładu pieniężnego, wraz jednak z przybyciem Helenio Herrery Inter odmienił się. Angelo Moratti nie lubił rozmawiać z mediami, do tego celu służył dyrektor generalny, lub młody prawnik Giuseppe Prisco, który został wybrany wiceprezydentem Interu. Za jego prezydentury wybudowano w Appiano Gentile słynny ośrodek treningowy Interu.
Pasję do Interu zaszczepiła w nim jego żona, która w 1929 zabrała go na mecz Nerazzurrich, od tego dnia Angelo stał się wielkim fanem Interu. Za kadencji Angelo Morattiego Inter zdobył 3 mistrzostwa ligi, dwa Puchary Mistrzów, dwa razy Puchar Interkontynentalny.
Cały klub, Jose Mourinho, piłkarze i wszyscy fani Interu pragną w tej chwili złączyć się w pamięci z Angelo Morattim, który zawsze darzył Inter bezgraniczną miłością i oddaniem.
Kim był Angelo Moratti?
Wszyscy wiemy, że był 15stym prezydentem Interu i na ogół na tym nasza wiedza się kończy. Jednakże postanowiliśmy zamieścić krótką notę biograficzną Angelo Morattiego.
Urodził się on 5 listopada 1909 roku w Somma Lombardo, był włoskim przedsiębiorcą, założył grupę Saras, której obecnie przewodniczą jego synowie - Gianmarco oraz Massimo. W skład tej grupy wchodzą rafinerie ropy naftowej, oraz koncerny energetyczne.
Był synem Albino Morattiego (1874 - 1923), farmaceuty, który miał siedzibę na Piazza Fontana w Mediolanie. Angelo Moratti szybko stracił swą matkę Gildę. Ze swą macochą nie miał najlepszych relacji, przez co młody Angelo odsuwał się od rodzinnego domu i polegał tylko na sobie.
Zaczynał pracę w wieku 16 lat, wykonując różne czynności. Później został przedstawicielem handlowym producenta paliw. W 1932 roku założył w Rzymie wspólnie z Genoanem Cerrutim firmę zajmującą się handlem rafinowanych olejów, oraz posiadał system magazynowania paliw. Tuż przed wojną zakupił kopalnię węgla brunatnego w Pietrafitta w pobliżu jeziora Trasimeno, która dostarczała surowców do elektrowni. Po drugiej wojnie światowej założył kolejną firmę, tym razem zajmowała się ona transportem ropy naftowej drogą morską. Zyskami musiał dzielić się z wiadomymi przedstawicielami rodem z Sycylii... W 1962 powstał koncern Saras, który w ciągu roku dostarczał 15 mln ton ropy naftowej, przez co rafineria ta stała się największą rafinerią ropy naftowej w basenie Morza Śródziemnego.
Poza ropą naftową, energią elektryczną, Angelo Moratti w latach 1972 - 1976 był współwłaścicielem Corriere della Serra, a w latach 1972 - 1974 był właścicielem gazety o tematyce gospodarczej - Il Globo.
Angelo Moratti był żonaty z Erminią Cremonesi (1907 - 1989), miał 5tkę dzieci + 1 adoptowane:
- Adriana (1932)
- Gianmarco (1936)
- Mariarosa (1940)
- Massimo (1945)
- Gioia
- Natalino
Piłka nożna:
Angelo Moratti pojawił się w Interze w 1955 roku wchodząc z kapitałem 100 mln lirów, został też w latach 1955 - 1968 prezydentem Interu. W tych latach zbudował potęgę Interu, który dominował we Włoszech, a na Świecie był znany jako Wielki Inter. Pierwsze lata nie były udane, mimo wielkiego wkładu pieniężnego, wraz jednak z przybyciem Helenio Herrery Inter odmienił się. Angelo Moratti nie lubił rozmawiać z mediami, do tego celu służył dyrektor generalny, lub młody prawnik Giuseppe Prisco, który został wybrany wiceprezydentem Interu. Za jego prezydentury wybudowano w Appiano Gentile słynny ośrodek treningowy Interu.
Pasję do Interu zaszczepiła w nim jego żona, która w 1929 zabrała go na mecz Nerazzurrich, od tego dnia Angelo stał się wielkim fanem Interu. Za kadencji Angelo Morattiego Inter zdobył 3 mistrzostwa ligi, dwa Puchary Mistrzów, dwa razy Puchar Interkontynentalny.
Komentarze (15)