La Gazzetta dello Sport przeprowadziła wywiad z piłkarzem, który kiedyś grał nie tylko w Interze, ale także razem z Joao Mario w Sportingu Lizbona. Mowa tutaj o występującym obecnie na angielskich boiskach w barwach klubu Brighton, Ezequielu Schelotto.
- Nie mogłem odmówić jednemu z najlepszych klubów na świecie. Przyszedłem wtedy do klubu w specyficznym dla mnie okresie życia.
- W mediach społecznościowych ludzie dalej pamiętają moją bramkę przeciwko Milanowi. To była wyjątkowa bramka. Ten gol był dla mnie końcem koszmaru. Ludzie z boku uważają, że piłkarze są uprzywilejowani: wiodą dobre życie, są bogaci i sławni, ale do końca tak nie jest. Pieniądze się nie liczą jeśli jesteś nieszczęśliwy. My piłkarze, także płaczemy i cierpimy jak wszyscy inni. W czasie, gdy grałem w Interze wiele rzeczy działo się w mojej głowie. Wiele rzeczy się wtedy skomplikowało w moim życiu, a ludzie wokół mnie traktowali mnie jak bankomat. Traktowali mnie jak człowieka, który zapłaci za wszystko i będzie ich skrótem do życia w luksusie. Byli to ludzie, którym nie można było zaufać. Na szczęście spotkałem Gisel. Ten gol przeciwko Milanowi położył kres temu ciemnemu okresowi mojego życia, a moja żona przywróciła mi radość i spokój. Wszystko później zmieniło się na lepsze.
- Inter powinien mieć chodzić z podniesioną głowę przy Juventusie. Mają trenera, który może wpoić im zwycięską mentalność, która jest potrzebna. Myślę, że Inter może zagrozić dominacji Juventusu w tym roku.
- Mauro Icardi jest zabójczy w polu karnym, ustanawiając przy tym kolejne rekordy. On również może odegrać znaczną rolę, także w drużynie narodowej.
- W Sportingu Lizbona stworzyliśmy prawą stronę drużyny. Ja grałem jako prawy obrońca, a Joao Mario był wtedy skrzydłowym. Joao Mario jest bardzo utalentowany, a teraz pokazuje umiejętności, z których go zawsze kojarzyłem.
będzie?". Ja zszokowany, ona się na mnie patrzy wzrokiem pozbawionym rozumu i emocji. Pierwsza myśl, skąd ona wie, że kibicuję interowi? Twarz owszem krzywa, ale aż tak to widać? To pewnie jedna z tych wiedźm. Coś mi tutaj nie pasowało. Delikatnie odchyliłem jej chustę i zacząłem przyglądać się jej twarzy. Wyobraźcie sobie w jakim musiałem być szoku jak zorientowałem się, że to wcale nie starsza pani, a nasz zawodnik Federico Dimarco! Zanim zdążyłem zadać jakiejkolwiek pytania to Federico splunął, odwrócił się na pięcie i pobiegł ulicą wydając z siebie dźwięki pracującego silnika autobusu. Chyba nigdy tego nie zapomnę.
Komentarze (8)
Druga sprawa to nie jego wina, że wtedy chciał go Inter. Już w pierwszym zdaniu o tym mówi. Każdy z Nas skorzystałby z oferty takiego klubu, nawet jeśli wiedzielibyśmy, że nie jesteśmy na wysokim poziomie umiejętności piłkarskich.