Gianluca Di Marzio i Piero Ausilio w pierwszym obszernym wywiadzie po odejściu z klubu: Wciąż czuję, że ten Inter jest mój (2)

Piero Ausilio po raz pierwszy publicznie zabrał głos po swoim odejściu z Interu, Z klubu, z którym był związany przez 28 lat. Były dyrektor sportowy pojawił się na Social Football Summit w Turynie, gdzie rozmawiał z Gianlucą Di Marzio i Lucą Marchettim. Opowiedział między innymi o rozstaniu z Ił Biscione i relacjach z Giuseppe Marottą.

Jak się teraz czujesz po odejściu z Interu?

- Musiała minąć chwila, ale już czuję się dobrze. Inter był ważną częścią mojego życia zawodowego. To była długa, wyjątkowa i niepowtarzalna historia. Tak jak wszystkie piękne historie, również ta dobiegła końca. Nie muszą się kończyć, ale mogą. Najważniejsze jest to, aby okoliczności, które doprowadziły do tego momentu, zostały rozwiązane w możliwie najbardziej normalny sposób. Z mojej strony na pewno tak właśnie było. Nadszedł odpowiedni moment i uważam, że był to właściwy czas. Zależało mi na odejściu po wielkim zwycięstwie, to było jedyne, czego zawsze pragnąłem. Odszedłem po zdobyciu Scudetto i Pucharu Włoch, a także po pozytywnych wynikach finansowych osiągniętych przez klub w ostatnich latach. Dlatego mogę powiedzieć, że wszystko jest w porządku. 

Miałeś 25 lat, kiedy zaczynałeś pracę w Interze. Kiedy patrzysz wstecz, co widzisz?

- Zabieram ze sobą całe to doświadczenie. Przeżyłem wspaniałe chwile. Były również trudne momenty i zmiany właścicieli. Dzisiejszy, zwycięski Inter przeszedł przez tamte doświadczenia i ja też wszystkie je noszę w sobie. Miałem szczęście pracować z rodziną Morattich oraz kluczowymi zagranicznymi właścicielami. Każdy z nich coś mi dał. Relacje, które zbudowałem, pozostaną ze mną przez całe życie. 

Jak doszło do zakończenia tej 28-letniej historii?

- Kiedy coś dobiega końca, zawsze składa się na to kilka powodów. Najważniejsze było to, żeby pożegnanie nastąpiło we właściwym momencie. Nigdy nie odszedłbym ani nie zgodziłbym się na odejście po zajęciu drugiego miejsca czy po przegranym finale, takim jak ten w Monachium. Mogłem odejść już wcześniej, ale tego nie zrobiłem, ponieważ chciałem doprowadzić Inter tam, gdzie jego miejsce. Wszystko jest w porządku, pojawią się kolejne możliwości. 

Rozmawiałeś ostatnio z Marottą?

- Nie miałem już okazji rozmawiać z Marottą. Jest prezesem i ma bardzo dużo obowiązków. Regularnie kontaktuję się natomiast z Baccinem i widuję się z nim. Nasze relacje nie mogą nagle zniknąć. Widuję się i rozmawiam również z Chivu, podobnie jak z niektórymi zawodnikami. Spędziłem tam wiele lat, nie da się z dnia na dzień zapomnieć o wszystkim, a zwłaszcza o codziennym życiu w klubie. Fakt, że Inter zdecydował się zachować ciągłość projektu, powierzając tę rolę Baccinowi, który był moim zastępcą, a także zatrudniając osobę, którą sam rozważałem w kontekście włączenia do działu skautingu, czyli Lo Schiavo, nadaje sens mojej pracy. Oznacza to, że zrobiłem coś dobrego. Inter nie dokonał rewolucji, lecz postawił na kontynuację. 

Nadal oglądasz mecze Interu?

- Powiem wam coś. Od grudnia 2009 roku, od meczu Dinamo Kijów - Inter, nie opuściłem ani jednego spotkania tej drużyny. 99% meczów oglądałem na żywo, pozostałe z nagrań. Pierwszym spotkaniem, którego nie obejrzałem, były Derby w zeszłym tygodniu, ponieważ przebywałem za granicą. Oglądałem wtedy inny mecz.

Przeżywasz te spotkania emocjonalnie?

- Tak, skłamałbym, gdybym powiedział inaczej. Zdarza mi się nawet rzucić przekleństwem, zawsze tak było. To normalne, nie mogę nagle zapomnieć o drużynie, którą wciąż traktuję jako swoją. Moja historia z Interem zakończyła się 1. września, po zamknięciu rynku transferowego. Spence przyszedł chwilę wcześniej. Ci zawodnicy wciąż są moi i kibicuję im, ponieważ ich zwycięstwo byłoby również moim sukcesem.

Jak zmieniło się Twoje podejście do pracy podczas pobytu w Interze?

- W pracy musisz mieć zawsze indywidualne podejście. Szanuję algorytmy i dane, musimy być otwarci na zmiany. Jako dyrektor sportowy zawsze jednak powtarzam, że żadne dane nie są w stanie przekazać mi osobowości zawodnika, którą mogę poznać, obserwując go na żywo. Własne oko jest niezwykle ważne. Każdy dyrektor sportowy powinien je mieć.

Jaki był pierwszy wielki transfer, który przeprowadziłeś pracując w Interze?

- Jako pierwszą operację o większym znaczeniu wskazałbym Balotellego. To były początki mojej pracy w klubie i przy pierwszej drużynie. Z pamięci, tak strzelając, powiedziałbym Brozović. A właściwie na pewno Brozović. 

Giovanni Carnevali, z którym przez lata współpracowałeś, próbował ostatniego lata sprowadzić piłkarza Interu do Juventusu?

- Od Giovanniego sprowadziłem w ostatnich latach wielu zawodników z Sassuolo. On próbował tego lata pozyskać jednego z naszych piłkarzy, ale nie było to odpowiednie rozwiązanie. Nie będę komentował, czy chodzi o Davide Frattesiego. Zapytajcie u źródła. 

Żałujesz, że nie możesz dalej planować przyszłości Interu?

- Nie mówiłbym o żalu. Zawsze pojawiały się jakieś oferty i nie zabrakło ich również w tym roku. Ja jednak zawsze stawiałem Inter na pierwszym miejscu. Kiedy zbliżałem się do końca kontraktu i czułem, że już jej nie przedłużymy, to myślałem już tylko o zbudowaniu mocnej drużyny, najmocniejszej z ostatnich lat. To najbardziej kompletna kadra. Nie oznacza to jednak, że ma zagwarantowane zwycięstwa. 

Jakie są twoje plany na przyszłość?

- W tej chwili z nikim nie rozmawiałem, choć pojawiały się różne pogłoski. Chciałbym spróbować swoich sił w innej, nowej lidze. Premier League to bardzo fascynujące środowisko. Nie oznacza to, że jutro tam trafię, ale interesuje mnie ten kierunek i gdyby pojawiła się taka możliwość, poważnie bym ją rozważył.