Unione Sportiva Lecce zamyka cykl „Portret beniaminka” na FCInter.pl. Symbolem klubu jest wilczyca stojąca pod dębem ostrolistnym, który jest godłem miasta Lecce. Zespół, podobnie jak drużyna Interu Mediolan, założony został w 1908 roku. Gra w Serie A nie jest dla nich pierwszyzną, a ostatnio gościli w najwyższej lidze rozgrywkowej w sezonie 2019/2020.
Powstanie klubu i pierwsze lata
Zespół został założony 15 marca 1908 roku jako Sporting Club Lecce i początkowo obejmował drużynę piłki nożnej i drużynę kolarską
Zespół w sezonie 1929/30 został zgłoszony do gry w Serie B i pomimo rozpoczęcia kampanii od zwycięstwa z Novarą ostatecznie zakończył zmagania na 13. miejscu w tabeli. Niestety po raz drugi w swojej historii zespół zakończył działalność w sezonie 1931/32. Do gry powrócili cztery lata później, a zmagania zaczęli w Serie C zajmując w niej 11. miejsce w tabeli. W następnym sezonie… drużyna wycofała się z rozgrywek po czterech dniach. Do gry wrócili w sezonie 1938/39 i zajęli 3. miejsce, ale… po naruszeniu przepisów federalnych zostali ukarani ujemnymi punktami i finalnie zakończyli zmagania na 12. miejscu w tabeli.
Lecce w latach 1929-1930, pierwszy sezon w Serie B
(źródło: https://www.wlecce.it/page.php?pg=archivio&action=stagione&id_stag=1)
Zespół w sezonie 1943/44 zdobył upragnione pierwsze miejsce, ale… sezon został zawieszony z powodu wybuchu II Wojny Światowej. Tym razem jednak los był łaskawy dla drużyny Giallorossi i po wznowieniu rozgrywek Lecce mianowano Mistrzem Serie C, co skutkowało awansem do Serie B. Po dwóch przyzwoitych sezonach (czwarte i trzecie miejsce) zespół został po raz kolejny zdegradowany do trzeciej ligi rozgrywkowej. Po degradacji Lupi spędzili sześć sezonów w Serie C. Wtedy też rozbłysła gwiazda bohatera drużyny, Anselmo Bislenghiego. Napastnik zdobył 83 bramki dla klubu przez sześć sezonów w Serie C stając się bohaterem Lecce. Niestety – gra jednego zawodnika to zbyt mało, aby osiągnąć sukcesy. Zespół spadł do Serie D, gdzie spędził kolejne trzy lata.
Sezon 1954/1955 to był rok, w którym wszystko poszło nie tak; w końcowej klasyfikacji Lecce zajęło 16. miejsce z 26 punktami i spadło do Serie D
(źródło: https://www.wlecce.it/page.php?pg=archivio&action=stagione&id_stag=49)
Trzecioligowa stagnacja i pierwszy awans do Serie A
Lecce wrócił do Serie C w 1959 roku i… spędziło tam aż 17 sezonów. Kilkukrotnie byli bliscy awansu do Serie B, ale ostatecznie awansować udało się dopiero w sezonie 1975/76. Oprócz awansu udało się wygrać także Puchar Włoch Serie C w finale pokonując innego beniaminka Serie A – AC Monzę. Lecce zostało pierwszym włoskim zespołem, który sięgnął w tym samym roku po Mistrzostwo Serie C oraz Puchar Włoch Serie C. Zespół miał także okazję wziąć udział w półzawodowym Pucharze Anglo-włoskim notując wygraną 4:0 z Scarborough w finale rozgrywek.
Autorzy historycznego osiągnięcia US Lecce - zdobywcy Mistrzostwa Serie C, Pucharu Włoch Serie C oraz Pucharu Anglo-włoskiego półprofesjonalistów. To jak dotąd jedyna tripletta w karierze klubu.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Lecce_1975-1976#/media/File:Unione_Sportiva_Lecce_1975-1976.jpg)
W marcu 1980 Lecce znalazło się w środku skandalu bukmacherskiego, w którym finalnie zawieszono zawodnika klubu – Claudio Merlo, a oczyszczono z zarzutów prezydenta drużyny Franco Jurlano. Klub finalnie zdołał udowodnić, że zawodnik był niewinny.W 1983 roku w wypadku samochodowym zginęło dwóch zawodników klubu – Michele Lorusso oraz Ciro Pezzella. Zawodnicy kierowali się w stronę dworca kolejowego w Bari, skąd mieli jechać do Varese na niedzielny mecz Lecce. Zdecydowali się na taki środek transportu, ponieważ panicznie bali się podróżować samolotem. Po dziś dzień Michele Lorusso jest rekordzistą klubu pod względem największej liczy występów (415). Niedawno poświęcono Curva Nord stadionu "Via del Mare" pamięciu Ciro Pezzelli i Michele Lorusso. Na uroczystości obecni byli ich krewni, którzy wciąż są wzruszeni i zaskoczeni miłością miasta do ich bliskich, zbyt szybko wyrwanych z życia. Nierozerwalna więź między nimi a Lecce została stworzona z emocji, ale przede wszystkim z wiecznej miłości do barw.
Michele Lorusso oraz Ciro Pezzella. Pamięć dla dwóch nieodżałowanych zawodników, którzy na zawsze związali swoje nazwiska z historią klubu Giallorossi z pewnością nie słabnie wraz z upływem lat. Zarówno ci, którzy znali ich osobiście, jak i młodsi fani, którzy tylko o nich słyszeli, wiedzą, że te dwa nazwiska wywołują wielkie emocje u fanów.
(źródło: https://leccezionale.it/2019/12/02/ciro-e-michele-36-anni-senza-loro/)
W sezonie 1984/85 Lecce po raz pierwszy w swojej historii sięgnęło po awans do Serie A. Swój pierwszy rok w najwyższej klasie rozgrywkowej zakończyli spadkiem kończąc sezon na ostatnim miejscu z dorobkiem zaledwie 16 punktów. Punkty udało się wtedy urwać Hellasowi Verona (remis i wygrana), Napoli (remis), Udinese (wygrana), Avellino (remis), Fiorentina (wygrana), Atalanta (wygrana), Bari (remis), Pisa (remis), AS Roma (wygrana). Wtedy komplet beniaminków został ponownie relegowany do niższej ligi, a Mistrzem Włoch został Juventus, który za zdobycie Scudetto jest winny podziękowania drużynie Lupi. W przedostatniej kolejce na Stadio Olimpico Lecce pokonało AS Romę 2:3, co pozwoliło wysunąć się na prowadzenie Juventusowi. W ostatniej kolejce Bianconeri mierzyli się z tegorocznym beniaminkiem Serie A i pokonali ich na wyjeździe 2:3 jednocześnie świętując zdobycie 22 tytułu mistrzowskiego.
Skład i kadra trenerska Lecce na sezon 1985-1986, pierwszy raz w Serie A.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Lecce_1985-1986#/media/File:US_Lecce_1985-1986.jpg)
Winda między Serie A / Serie B
Lecce po spadku na zaplecze Serie A było głodne powrotu do najwyższej ligi. Mało brakło, aby już w pierwszym sezonie udało się powrócić na piedestał włoskiego futbolu, ale po długiej i skomplikowanej fazie play-off finalnie Lecce 8 lipca 1987 roku musiało uznać wyższość Ceseny, która wygrała ostatnie spotkanie 2:1. Świętowanie awansu musiało poczekać kolejne 12 miesięcy, kiedy to zespół konoał Catanzaro 2:0 i 5 czerwca 1988 roku był już pewien promocji do najwyższej włoskiej ligi. Zespół Wilków w Serie A spędził trzy kolejne sezony, a zajęcie 9. Miejsca w sezonie 1988/89 nadal stanowi ich najlepszy wynik w historii klubu. Zespół do Serie B spadł ponownie w końcówce sezonu 1990/91, a „zatopienia” drużyny prowadzonej przez Zbigniewa Bońka dokonała Sampdoria na Stadio Marassi. Sampdoria zdobyła wtedy swoje pierwsze i jak dotąd jedyne w historii Mistrzostwo Włoch z przewagą 5 punktów nad drugim AC Milanem i trzecim Interem Mediolan. To był bardzo dobry sezon dla zespołów z Genui, ponieważ tamtejsza Genoa zajęła 4. miejsce w tabeli Serie A. Ale wróćmy do bohaterów tego tekstu – do utrzymania w lidze zabrakło czterech punktów. Już jeden sezon po spadku udało się wrócić do Serie A, a świętowanie można było rozpocząć dopiero po końcowym gwizdku ostatniej kolejki na Stadio Via del Mare, kiedy to Lupi pokonali Lucchese 2:1.
Lecce pod wodzą Zbigniewa Bońka. Sezon 1990/91.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Lecce_1990-1991#/media/File:Unione_Sportiva_Lecce_1990-1991.jpg)
Era Semeraro
Lecce w sezonie 1994/95 zakończyło zmagania ligowe na ostatnim miejscu w Serie B, czego efektem był spadek do Serie C po dziewiętnastu latach nieobecności na tym poziomie rozgrywkowym. Zespół trafił wtedy w ręce grupy Semeraro, a za sterami usiadł Mario Moroni. Zespół natychmiast zdobył mistrzostwo Serie C, aby wrócić do gry na zapleczu Serie B. Po jednym awansie nastąpił kolejny i Lecce szybko podniosło się po potknięciu i już w sezonie 1996/97 awansowało do Serie A. W ostatniej kolejce zemścili się na Cesenie za brak awansu w 1987 roku i pokonując ich 3:0 zapracowali na promocje do najwyższej ligi. Cudotwórcą, który poprowadził ekipę do podwójnego awansu był Giampiero Ventura. Niestety nie udało mu się ustabilizować huśtawki na poziomie Serie A – Serie B i już w kolejnym sezonie zespól wrócił do drugiej ligi po dotkliwej porażce 5:1 z Empoli na własnym stadionie. Drużyna Lecce jest gwarantem emocji w Serie B, bowiem ponowny awans do Serie A kolejny raz wywalczyła w ostatniej kolejce Serie A. Na trzy sezony udało się ustabilizować pozycję w Serie A, chociaż w sezonie 1999/00 utrzymanie udało się wywalczyć dopiero w ostatniej kolejce. Zespół Lecce w sezonie 2000/01 dramatycznie łapało każdy oddech w lidze i udało mu się utrzymać na powierzchni wpychając pod siebie drużynę Hellasu i Regginę. Lupi zdobyli w tym sezonie niechlubny rekord sprowokowania 16 rzutów karnych w 34 bramkach, co pozostaje rekordem Serie A z 18 drużynami. W kolejnym sezonie nie udało się uniknąć spadku – remis 21 kwietnia 2002 roku z Torino oznaczał powrót do Serie B. Czy zaskoczy was, że powrót do Serie A udało się wywalczyć w ostatniej kolejce? Lecce 7 czerwca 2003 roku pokonało Palermo Zamperiniego 3:0 i tym samym uniknęło wyprzedzenia na rzecz Sycylijczyków. Drużyna zaliczyła dobry sezon w Serie A i zakończyła zmagania na 10. miejscu w tabeli. Bohaterem drużyny był Javier Ernesto Chevantona, który zdobył 19 bramek w sezonie. Zawodnik został także najlepszym strzelcem w historii klubu.
Lecce, stadion Via del Mare, 14 października 2001 r. Napastnik Lecce Ernesto Chevantón w akcji w meczu Lecce - Fiorentina (4-1) rozgrywanym w ramach 7. kolejki Serie A sezonu 2001-2002.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Ernesto_Chevant%C3%B3n#/media/File:Ernesto_Chevant%C3%B3n_-_US_Lecce_2001-02.jpg)
W sezonie 2004/05 Zdenek Zeman przyjął propozycję Semeraro i objął drużynę jednocześnie wprowadzając zespół do Serie A. I po raz kolejny muszę zapytać – czy zaskoczy was, że Lecce uratowało się przed spadkiem w ostatniej kolejce Serie A remisując 3:3 z Parmą, która z powodu tego wyniku musiała mierzyć się w play-offach, które finalnie zakończyły się relegacją klubu. Bohaterem sezonu został Mirko Vucinić, który wyrównał rekord Chevantona zdobywając 19 bramek jednocześnie strzelając jedynego hattricka w Serie A w historii Lecce.
Kibice Salento na Via del Mare podczas meczu z Lazio 1 maja 2005 r. Lecce wygrało to spotkanie 5:3.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Lecce_2004-2005#/media/File:Via_del_mare-curva_nord.jpg)
Najnowsza historia klubu
Drużyna Lecce niezmiennie poruszała się się windą pomiędzy ligą Serie A i Serie B. 15 czerwca 2008 roku Wilki ponownie wróciły do Serie A, a awans został poświęcony dziennikarzowi Sergio Vantaggiato oraz trenerowi Antonio De Giorgi, którzy zmarli w wieku zaledwie 41 lat w tragicznych okolicznościach. Pierwszy z nich zmarł po brutalnym napadzie w paryskim metrze kiedy przebywał na wakacjach. De Giorgi zmarł w wyniku porażenia piorunem, który uderzył w stadion, kiedy drużyna wracała do szatni po treningu.
"Przystanek Sergio Vantaggiato": specjalny przystanek dla grupy raperów z Lecce, którzy wyruszyli do Paryża w ramach projektu "Lecce Soundtrip". Po wstępnym występie dotarli do stacji metra Bir-Hakeim, gdzie w 2007 roku doszło do napadu, który kosztował życie redaktora sportowego Sergio Vantaggiato. Złożyli dla niego żółte i czerwone kwiaty oraz kartka świadcząca o tym, jak żywa i niezatarta jest jego pamięć.
(źródło: https://www.trnews.it/2022/06/05/rapper-leccesi-a-parigi-e-una-speciale-fermata-sergio-vantaggiato/358848)
10 sierpnia 2012 roku Lecce decyzją Sportowego Trybunału Sprawiedliwości został skazany na degradację do Lega Pro ze względu na mecz Bari – Lecce z sezonu 2010/11. Giallorossi zwycięstwem w tym meczu przypieczętowali swój awans, ale według Sportowego Trybunału wynik był „zmanipulowany”. Był to początek długiego zapomnienia klubu. Zespół w Serie C spędził sześć sezonów i dopiero w sezonie 2017/18 i 2018/19 zalicza podwójny awans – najpierw z Serie C do Serie B, potem z Serie B do Serie A. W lidze wytrzymali tylko rok, jednak rozbrat z najwyższą klasą rozgrywkową potrwał tylko dwa sezony. Sezon 2021/2022 Lecce zakończyło zmagania Serie B jako lider i powróciło do Serie A.
Lecce świętuje awans do Serie A w sezonie 2021/2022.
(źródło: http://www.uslecce.it/photos/album/535934659325/lecce-1-pordenone-0)
Sezon 2022/2023
Czego możemy spodziewać się po drużynie Wilków w najnowszym sezonie? Lecce w lidze stawia na młodych zawodników. Trener Marco Baroni dysponuje składem o średniej wieku 23.5, a wzmocnienia opierane są głównie na wypożyczeniach z takich zespołów jak Juventus, Milan czy Fiorentina. Przed najbliższym sezonem zespół opuściło kilku ważnych dla drużyny zawodników takich jak Mario Gargiulo, Gabriel czy doświadczony w Serie A Massimo Coda. Analizując portrety wszystkich beniaminków to właśnie Lecce ma największe doświadczenie w grze w Serie A i może to przekuć na swoją korzyść kosztem chociażby zeszłorocznego beniaminka – Salernitany.
Po zapoznaniu się z portretami wszystkich nowych zespołów Serie A kto waszym zdaniem zakończy zmagania przyszłego sezonu w strefie spadkowej?
Trykoty Lecce na sezon 2022/2023
(źródło: http://www.uslecce.it/photos/album/261056752381/maglie-stagione-2022-23)
Grafika użyta jako miniatura artykułu pochodzi ze strony: http://www.uslecce.it/photos/album/535934659325/lecce-1-pordenone-0
Komentarze (3)