Luis Henrique w Interze: Koniec z nieporozumieniami. Jaka jest jego prawdziwa rola? (20)
Kiedy Luis Henrique trafiał do Interu, wielu kibiców i ekspertów spodziewało się klasycznego brazylijskiego skrzydłowego – gracza, który będzie mijał rywali dryblingiem, szukał pojedynków jeden na jeden i siał popłoch w polu karnym. Rzeczywistość okazała się jednak inna, co u wielu wywołało poczucie zawodu. Czy słusznie? Andrea Marinozzi w swojej najnowszej analizie przekonuje, że ocenianie Henrique przez pryzmat dryblingu to fundamentalny błąd wynikający z błędnego przedstawienia profilu tego zawodnika.
Mit "Dribblera" vs. rzeczywistość
Wielu z nas, widząc Luisa Henrique w barwach Botafogo, zapamiętało go jako gracza bazującego na dryblingu. Jednak jego europejska droga – szczególnie pod wodzą Roberto De Zerbiego – zmieniła go. Dane statystyczne są nieubłagane: w Interze wskaźnik udanych dryblingów Henrique jest poniżej średniej (poniżej 50. percentyla), podczas gdy w Brazylii oscylował wokół 80%.
W tym sezonie Henrique podjął zaledwie 10 prób dryblingu, z czego tylko 3 były udane. To nie jest typ zawodnika jak Buchanan czy Cuadrado, którzy mają robić przewagę na skrzydle poprzez kiwanie. Jeśli oczekujemy od niego, że za każdym razem "wkręci w ziemię" obrońcę, będziemy rozczarowani.
Prawdziwa wartość: Mistrz zarządzania piłką pod presją
Gdzie zatem leży siła Brazylijczyka? Odpowiedź brzmi: w zarządzaniu posiadaniem piłki, zwłaszcza pod wysokim pressingiem przeciwnika. W tym aspekcie Henrique jest jednym z najlepszych w lidze.
- Chłodna głowa: Potrafi utrzymać się przy piłce w trudnych sytuacjach, czekając na idealny moment do podania.
- Progresja, nie tylko prostota: Choć często gra bezpiecznie, jego podania w pierwszej i drugiej tercji boiska realnie przesuwają akcję do przodu.
- Inteligencja taktyczna: Zamiast pozbywać się piłki pod naciskiem, Henrique potrafi "przyciągnąć" przeciwnika, by w odpowiednim ułamku sekundy obsłużyć kolegę z zespołu (jak w akcjach przeciwko Bolonii czy Napoli).
Równowaga taktyczna dla obrony
Obecność Luisa Henrique na prawym wahadle ma kluczowe znaczenie dla struktury zespołu Christiana Chivu. Dzięki temu, że Henrique świetnie czuje się przy piłce, może on wspomagać obrońców (takich jak Bisseck czy Akanji) w wyprowadzaniu akcji.
Gdyby na jego miejscu grał Denzel Dumfries – zawodnik o zupełnie innej charakterystyce, szukający głębi i finalizacji – obrońcy mogliby mieć problem z rozegraniem piłki pod presją. Henrique pełni rolę "rozgrywającego na skrzydle", co pozwala Interowi na bardziej płynne budowanie akcji od tyłu.
Podsumowanie: Patrzmy na niego inaczej
Luis Henrique nie jest (i prawdopodobnie nie będzie) nowym Roberto Carlosem ani typowym brazylijskim magikiem dryblingu. Jest jednak zawodnikiem niezwykle funkcjonalnym.
Zamiast czekać na spektakularne rajdy, warto docenić jego spokój w fazie budowania akcji, umiejętność utrzymania się przy piłce i to, jak ułatwia grę swoim kolegom z linii obrony i pomocy. Dopiero z taką perspektywą zrozumiemy, dlaczego jest on tak ważnym elementem układanki Interu.
Źródło: Analiza wideo - Andrea Marinozzi https://www.youtube.com/watch?v=kkYvblXT9Wk
( analiza pochodzi przed meczem z Udinese i statystyki mogą nieco się różnić )
Komentarze (20)
lub zarejestruj się , aby dodać komentarz.
kto
Ta gówno analiza miałaby sens gdy on przyszedł za darmo i miał załatać dziure po Darmianie, a wszyscy oczekiwaliby drugiego Maicona. Natomiast fakty są takie że te wysrywy o chłodnej głowie i zarzadzaniu piłką czyli w uproszczeniu graniu asekuracyjnym, aby tylko w miarę nic nie spartolić to charakteryzują kogoś typu Darmian, a Luis Henrique kosztował te 25 baniek i miał realnie postraszyć Dumfriesa, w najgorszym razie wejść na poziom Carlosa Augusto czyli klasowego zmiennika, który nie tylko nic nie spartoli ale coś czasem da do przodu, da drużynie jakiś impuls, a póki co daleko mu właśnie choćby do takiego Carlosa Augusto, mimo że dostaje mnóstwo szans i na ten moment jest bezdyskusyjnie flopem i żaden życzeniowy news tego nie zmieni.
Co do dryblingu to Dimarco jakoś nie drybluje a robi szum z przodu, więc nie jest to warunek konieczny to bycia klasowym wahadłowym jak widać, po prostu trzeba mieć to "coś" zwane naturalnym ciągiem na bramkę, czyli coś co on rzekomo miał we Francji i czego się tu oczekuje, a czego kompletnie nie widać. W takim klubie jak Inter na pozycji wahadłowego to absolutny mus, na odgrywającego do tyłu, "bezpiecznego" wahadłowego tu nie ma miejsca.
Pod z góry założoną tezę można zdziałać oratorskie cuda...
Jak w starym kawale:
Chruszczow i Kennedy ścigali się na sto metrów. Następnego dnia rosyjska Prawda napisała: Chruszczow i Kennedy ścigali się na sto metrów. Nasz przywódca zajął zaszczytne drugie miejsce, Kennedy przybiegł ledwo przedostatni.
Darmian w zeszłym sezonie w Serie A xG: 1.95, xA: 1.33, 3 gole, 2 asysty.
Luis Henrique póki co xG: 0.39, xA: 1.02, 0 goli, 1 asysta.
Warto też dodać, że Darmian grywał przecież nie tylko na wahadle, ale i jako jeden z trójki środkowych obrońców.
Druga bramka Napoli ostatnio to kolejna jego strata po próbie długiego podania.
Dla mnie gra na alibi i jedyny plus jaki u niego widziałem to gdy zamienił się pozycjami i klepał piłkę w środku. Może mezzala to jego przyszłość ale na bok się nie nadaje
Prawda jest taka, że gra tylko dlatego, że Dumfries jest kontuzjowany a Darmian zezłomowany.
LH ma swoje atuty ale jest rozczarowaniem dużym. Takich, którzy utrzymują się bezpiecznie przy piłce Inter ma w kadrze na pęczki, a chłop miał dać błysk.
50 baniek źle wydane we Francji.
