System na system. Analiza taktyczna Atletico Madryt przed meczem z Interem Mediolan (7)

Atletico Madryt w ostatnich latach dwukrotnie dochodziło do finału Ligi Mistrzów. W tym sezonie wygrali swoją grupę pozostawiając w pokonanym polu Lazio. Simone Inzaghi zapytany po losowaniu par stwierdzi, że "Będzie to wspaniała runda 1/8 finału, z dwiema drużynami o wysokiej jakości, które zmierzą się na dwóch pięknych stadionach z licznie zgromadzoną publicznością. Jesteśmy szczęśliwi, ponieważ kontynuujemy rywalizację w tak ważnych meczach w Europie". Inter ostatni raz zagrał przeciwko hiszpańskiej drużynie w meczu o Superpuchar UEFA w 2010 r. notując porażkę 0:2. W związku z tym spróbujemy przybliżyć pomysł taktyczny Diego Simeone. Zapowiada się frapujący dwumecz. 

Defensywa jako punkt wyjścia 

Czy się to komuś podoba, czy nie, reputacja Simeone jest bezpośrednio powiązana z zaciekłą obroną jego drużyny i jego pragmatycznym podejściem. Praca nad tymi aspektami gry pozwoliła im osiągać wyniki powyżej możliwości zarówno w kraju, jak i w Europie.

W defensywie są silni jak zawsze. Analiza taktyczna ataku Atletico Madryt jest nierozerwalnie powiązana ze sposobem w jaki Atletico Madryt się broni. Ich praca przy posiadaniu piłki stwarza wiele okazji do ataku.

W porównaniu z zeszłym sezonem zauważalne są zmiany w sposobie w jaki Atletico angażuje się w walkę z przeciwnikami. Porównując małą próbkę z tego sezonu do ostatniej kampanii, Atletico odnotowuje średnio około 2,5 mniej odbiorów z kontrataków na mecz, kolejne 2,5 mniej odbiorów przy długich piłkach oraz 2,3 mniej odbiorów w ostatnich strefach boiska. 

Jeśli chodzi o pozycje zawodników w fazie defensywnej, nie ma dużej różnicy w szerokości, ani głębokości na boisku względem poprzedniego sezonu. Największe różnice występują w górnej części boiska gdzie lepiej wykonują pressing na przeciwnika. Ustawienie obronne Atletico jest głębsze niż w zeszłym sezonie, ale za to Atletico zdecydowanie wyżej odbiera piłkę i przechodzi do ataku. 

Istotne jest pełne zaangażowanie w wywieraniu presji na przeciwnika, choć jest ono ograniczone liczebnie. Atakujący wywierają odpowiednia presję oraz intensywność na obrońcach przeciwnika gdyż ich celem jest zmuszenie ich do długiej gry do przodu.

To właśnie tam Atletico Madryt odnosi sukcesy.

Może nie mają tak wielu wysokich odbiorów w przeciętnym meczu w porównaniu z poprzednim sezonem, ale ta presja w wysokim pressingu skutkuje średnimi odbiorami. Atletico bardzo często wygrywa pierwszą i drugą piłkę, co pozwala im wznowić atak z wyższych partii boiska.

Dodatkową zaletą jest to, że po odzyskaniu piłki ich najbardziej ofensywni gracze są ściśle połączeni i zazwyczaj znajdują się na centralnych pozycjach. Atlético będzie szukało wówczas podania do przodu i wykorzystania tych trzech lub czterech zawodników ściśle połączonych ze sobą. 

Na przykład przeciwko Realowi Betis, odzyskanie piłki po prawej stronie doprowadziło do jednego podania do środkowej strefy, a następnie posłanie piłki przez środek do linii ataku. Memphis Depay ruszył w kierunku bramki, ale podanie było za krótkie, co natychmiast skłoniło Álvaro Moratę do zejścia na pozycję wspierającego napastnika. Gdy utrzymali posiadanie w tym 2v2, Antoine Griezmann ruszył do przodu, aby dać więcej możliwości rozegrania, wprowadzając trzech napastników w pole karne Betisu.

Kiedy pomocnik odzyskuje piłkę w środku pola można szybko wykonać  pierwsze podanie do przodu wówczas drużyna Atletico Madryt bardzo dobrze radzi sobie z wprowadzaniem napastników między linie z piłką przy nodze i w pozycji skierowanej do przodu. Dzięki temu mogą atakować linię obrony przeciwnika, podczas gdy obrońcy przeciwnika stopniowo wycofują się w stronę bramki. Tempo tych ataków jest bardzo intensywne. 

Kiedy już zaatakują linię obrony, pierwszy napastnik wyraźnie angażuje jednego ze środkowych obrońców przeciwnika. Celem tego ruchu jest pociągnięcie go za sobą i utworzenie linii biegowej z tyłu. Ruch środkowego obrońcy do przodu jest wskazówką wizualną. Kiedy wykonuje krok do przodu, piłka zostaje zagrana za niego, a napastnik, który od początku celował w ten ruch, biegnie się za linię obrony.

Dzięki prostym, mocnym podaniu prostopadłym Atletico Madryt znajduje się za linią obrony przeciwnika i zajmuje wysokiej jakości pozycje strzeleckie. Morata, Griezmann i Depay są gotowi na takie ataki bez piłki. Griezmann szczególnie dobrze radzi sobie z rozpoczynaniem ataku z głębszej pozycji i odczytywaniem ruchów zawodników przed nim. Rezultatem są jego wejścia w pole karne przeciwnika.

Ta sekcja to klasyczna taktyka Simeone. Struktura defensywna, która stwarza możliwości do kontrataku, zawsze była jego specjalnością, ale ta drużyna to coś więcej niż tylko drużyna kontratakująca. Skupmy się na ich taktyce ataku w otwartej grze.

Asymetria w ataku pozycyjnym

Atletico Madryt Simeone nigdy nie cieszyło się opinią drużyny, która ma wysokie posiadanie piłki. Kiedy mają piłkę, rzeczywiście starają się szybko przełamywać linie i tworzyć możliwości do szybkich bezpośrednich podań, co omówiliśmy w poprzednim akapicie. 

Jeśli chodzi o liczbę czystego posiadania piłki, w zeszłym sezonie drużyna miała średnio 47,88% posiadania piłki na mecz. W tym sezonie liczba ta spadła do 43,74%. 

Jedną z taktycznych nowości Diego Simeone jest wykorzystanie asymetrycznych pozycji w ataku w celu przełamania ustawienia przeciwnika.  Jego zespół prezentował tę zasadę we wszystkich meczach w tym sezonie. 

Rozgrywanie piłki z szerokimi środkowymi obrońcami jest bardzo ważny. Zwróć uwagę, że w przypadku niskiego pressingu dwóch zawodników wspiera prawego środkowego obrońcę, podczas gdy w przypadku dużego pressingu lewy środkowy obrońca bierze odpowiedzialność za podania. Jeśli przeciwnik cofnie się głęboko, wahadłowy obrońca rusza do przodu tworząc więcej miejsca dla drugiego i trzeciego atakującego zawodnika.

Niekoniecznie też traktują priorytetowo jedną stronę boiska tylko w zależności od możliwości wybierają kierunek ataku. Mecz otwarcia z Granadą zapewnił nam doskonałą oprawę wizualną. Podczas gdy lewy środkowy obrońca miał duże wsparcie, gdy pełnił funkcję pierwszego napastnika, Atetico Madryt było dobrze przygotowane na zmianę gry, mając czterech zawodników wysoko na prawej stronie boiska.

Biorąc pod uwagę przewagę w ataku pozycyjnym Atletico, przeciwnik musi dobrze się przesuwać oraz trzymać się pozycji, ponieważ Atletico Madryt bardzo szybko przenosi grę na drugą stronę boiska gdzie już czeka trzech lub czterech zawodników gotowych do wykonania swoich zadań . 

Gdy Atletico gra przeciwko wysokiemu pressingowi, posiada wystarczająca elastyczność, aby przejść bezpośrednio do ataku poprzez szybką grę kombinacyjną lub zwolnić tempo. Spowolnienie tempa zazwyczaj wymusza na nich dośrodkowania z bocznych stref boiska, ale nawet tutaj niekoniecznie jest to jedyny schemat gry. Atletico będzie również starało się wykorzystać swoją przewagę liczebną lub przewagę w pobliżu piłki, aby zaatakować półprzestrzenie w polu karnym. Jednym z typowych ruchów jest zaoferowanie przez Moratę lub Depaya początkowego biegu, a następnie pokazanie się do zagrania. Gdy otrzymują piłkę, Griezmann wykorzystuje ich ruch, żeby ruszyć za linię przeciwnika. To stwarza Francuzowi lepszą sytuację do podania, a nawet strzału.

Jeśli są w posiadaniu piłki wyżej na boisku, zwłaszcza w środkowej tercji, Atlético będzie starało się zaangażować trzech lub czterech obrońców przeciwnika. Gdy skrzydłowi przechodzą w ostatnią strefę, wymusza to pewną adaptację z linii końcowej, zwykle powodując ich rozciągnięcie w poziomie. W tym przypadku to prawy obrońca Realu Betis zostaje wciągnięty na skrzydła. 

Atletico Madryt przykłada szczególną uwagę na swoich pozycjach, gdy przygotowują się do ataku. Bardzo dobrze radzą sobie w polu karnym, co odgrywa kluczową rolę w wykańczaniu szans. Zwłaszcza w bardziej ukierunkowanych atakach, wykazują wysoki stopień zaufania do swoich wahadłowych, którzy wprowadzają piłkę w pole karne i dają tylko tyle wsparcia, ile potrzebują napastnicy, aby kontynuować atak. W przeciwnym razie pozostali gracze w ataku są bardzo skoncentrowani na dostaniu się do strefy bramkowej, aby zaatakować zbliżający się podanie w pole lub drugich piłek. 

Asymetryczna przewaga liczebna w każdej fazie ataku, a także w fazach przejściowych, stwarzają wyjątkowe problemy, z którymi przeciwnicy muszą sobie radzić. Atletico Madryt to spójna drużyna, więc pozwolenie im na grę w przewadze liczebnej jest niezwykle trudne do zatrzymania, nawet dla czołowych drużyn w Europie, nie mówiąc już o mniejszych klubach w La Liga.

Szerokie ustawienie formacji 

Struktura 3-2 jest szeroko rozpowszechniona w taktyce piłkarskiej, zwłaszcza wśród najlepszych drużyn w grze. Podczas gdy gra przez wysoki pressing przeciwnika wiąże się z pewnym ryzykiem, struktura 3-2 lub 2-3 zapewnia bezpieczeństwo, chroniąc drużynę atakującą w przypadku niskiej straty. Struktura ta pozwala na szybkie przejście do obrony i ogranicza możliwości w środku pola.

Atletico Madryt stosuje te zasady. Wysoce ustrukturyzowani w budowaniu, zmniejszyli ryzyko, ograniczając liczbę podań z tyłu oraz następuje przesunięcie punktu ciężkości, w którym celują w przeciwnika. Chociaż chcą wciągać przeciwnika wyżej, aby stworzyć przestrzeń między liniami, ustawienie 3-2 ma na celu wpłynięcie na pozycje, które zajmuje przeciwnik.

Poszerzenie luki między trzema środkowymi obrońcami i dwoma środkowymi pomocnikami zachęca napastników przeciwnika do wyjścia wyżej na boisku i zmusza pomocnika przeciwnika do przejścia do podwójnego pivota Atletico. Tworzy to więcej miejsca dla Griezmanna do działania między linią obrony a środkiem pola przeciwnika.

Pozwala to również dwóm skrzydłowym przesunąć się wyżej na boisku, przyciągając uwagę zewnętrznych obrońców przeciwnika. Od samego początku przeciwnik jest rozciągnięty w pionie i musi uważać na szerokie zagrożenia.

Ta odległość między liniami jest zgodna z ideą asymetrycznych struktur ataku. W konkretnym przykładzie przeciwko Realowi Betis, to wysokie przeciążenie miało miejsce po lewej stronie boiska. W tym przypadku Atlético grało na skrzydle, co doprowadziło do przesunięcia obu stron w pobliże piłki.

Betis zamknął przyjezdnych na skrzydle, ale Atletico było w stanie utrzymać posiadanie piłki i wykonać kilka  podań w środku. Dodatkową uwagą jest przestrzeń po drugiej stronie boiska. Wszystko, co chce grać Atlético Madryt, to unikać pressing przeciwnika. 

Gdy udaje im się zmienić stronę to następuje natychmiastowa zmiana w liczbie zawodników po prawej stronie. Warto jednak zauważyć, że nie wszyscy się angażują. Drużyna nadal jest blisko siebie w pobliżu piłki i centralnie, gdy chcą zaatakować bramkę.

Środkowi obrońcy i inteligentne ustawienie podwójnego pivota tworzą więcej miejsca dla Griezmanna między liniami, dają skrzydłowym więcej swobody w operowaniu poza pressingiem przeciwnika w środku pola i pozwalają napastnikom na tworzenie wysokiego przeciążenia na skrzydłach.

Rozciąganie przeciwnika i tworzenie tych wysokich przeciążeń stwarzało Atletico Madryt więcej okazji bramkowych. Być może ważniejsze jest to, że są to również okazje bramkowe wysokiej jakości. Piękno tego pomysłu polega na tym, że kiedy grają z najlepszymi drużynami w Europie w Lidze Mistrzów UEFA, istnieje zrozumienie, że będą mieli mniej szans na zdobycie bramki, ale ta taktyczna konfiguracja powinna nadal zapewniać wysokiej jakości szanse.