Wspaniały byłeś, 2021 roku (felieton) (2)

Nie chce mi się sprawdzać i liczyć, ile dokładnie minut minęło od maja 2011 roku do momentu, w którym Samir Handanovic uniósł w górę puchar za zdobycie Scudetto. Odmierzający ten czas zegar zdążył się już solidnie zakurzyć. Na szczęście Nerazzurrim udało się rozpracować jego mechanizm i wyjąć z niego baterie. Zegar przestał działać, a do klubowej gabloty wreszcie trafiło najcenniejsze na Półwyspie Apenińskim trofeum - puchar za zdobycie Scudetto.

Sukces (nie)oczekiwany

Przenieśmy się na chwilę w czasie. Dokładnie o rok wstecz. Koniec grudnia 2020 roku. Byliśmy wtedy w bardzo mieszanych nastrojach. Z jednej strony była forma drużyny w Serie A, która z każdym meczem rosła, dzięki czemu strata do liderującego Milanu nie była zbyt duża, a Nerazzurri zdołali wygrać wszystkie mecze w ostatnim miesiącu tamtego roku. Wszyscy jednak mieli jeszcze świeżo w pamięci ogromną kompromitację w fazie grupowej Ligi Mistrzów i brak wyjścia z grupy do dalszej fazy gier. Towarzyszyła nam złość pomieszana z dużym rozgoryczeniem, a Inter był na ustach całej piłkarskiej Europy. Szkoda tylko, że z tak negatywnego powodu.

Duża część fanatyków żądała głowy Antonio Conte, który kolejny raz skompromitował się w europejskich rozgrywkach. Atmosfera wokół włoskiego szkoleniowca bardzo zgęstniała i tylko realna walka o Scudetto mogła poprawić ocenę trenera. Tym bardziej, że przegrany wcześniej finał Ligi Europy i trofeum, które było na wyciągnięcie ręki spotęgowały i tak wielką już tęsknotę za sukcesami. Antonio Conte przyszedł do klubu z misją powrotu na włoski szczyt i powoli zaczynały kończyć się wymówki. Jako kibice w 2021 rok wchodziliśmy z jasnym i czytelnym przekazem – Scudetto ma być teraz.

Początek roku dał nam radość z okazji zwycięstwa nad Juventusem. Fantastyczna partia przeciwko cieniującemu mistrzowi wlała w czarno-niebieskie serca ogromną nadzieję, która tuż potem została zachwiana remisem nad słabym i brzydko grającym Udinese. Wątpliwości, z którymi wchodziliśmy w rundę rewanżową sezonu 2020/21 zostały rozwiane przez nakręcającą się z każdym meczem drużynę. Maszyna wpadła w odpowiednie tryby i nawet zła sytuacja finansowa klubu nie przeszkodziła zespołowi w dążeniu do celu. Bańka stworzona przez Conte i cały sztab szkoleniowy zaczęła przynosić oczekiwany efekt. Nerazzurri stali się nie do zatrzymania, a drużyna niesiona wielkimi zwycięstwami nad Milanem i Lazio powiększała swoją przewagę nad ligowym peletonem. Puchar za Scudetto zaczął gdzieś tam pojawiać się na horyzoncie i z każdą kolejną ligową wygraną jego obraz stawał się coraz bardziej wyraźny.

Mimo wszystko nie dowierzaliśmy. Inter na szczycie? Inter pewnym krokiem zmierzający po tytuł? Inter niewykolejający się w kluczowym momencie i dzięki cynicznym zwycięstwom zwiększający przewagę nad resztą? Abstrakcja. Nauczeni doświadczeniami poprzednich lat i odzwyczajeni od sukcesów, chyba po prostu w jakimś stopniu straciliśmy wiarę w ten klub, który w pewnych sytuacjach wyglądał na taki, na który jakiś szaman rzucił w odwecie klątwę. 2 maja wszystkie niepewności zniknęły za ostatnim zakrętem. Droga do tytułu dobiegła końca. Inter będący na ostatniej prostej mógł w końcu przywitać się z pucharem. Kibice w Mediolanie rozpoczęli świętowanie, a Piazza Duomo ponownie stało się czarno-niebieskie.

Lato (nie)spokojne

Inter nie pozostałby Interem, gdyby nie wprowadził swoich kibiców w stan złości i frustracji. Nawet po osiągnieciu takiego sukcesu. Lato w czarno-niebieskiej Mediolanu choć upalne i przepełnione upojną radością z wielkiego zwycięstwa, nie było spokojne. Lawinę po wejściu na wysoki szczyt podciął już kilka dni po wzniesieniu pucharu Antonio Conte. Brak wspólnej wizji i finansowe problemy klubu sprawiły, że włoski trener nie chciał swoim nazwiskiem firmować kolejnego sezonu, który mógł okazać się zgoła odmienny od poprzedniego. Conte odszedł w wielkiej chwale i w stylu, którego większość nas chyba się spodziewała. Przecież mało kto wyobrażał sobie jego długotrwałą pracę w ekipie Nerazzurrich. Bacząc na doświadczenie ubiegłych lat, pomiędzy utytułowanym trenerem, a długotrwałym projektem zdecydowanie nie można postawić znaku równości.

Conte odszedł, z klubem pożegnali się też sprzedany w celu ratowania finansów Achraf Hakimi oraz Romelu Lukaku, który w sierpniu przypomniał sobie o wielkiej miłości, jaką od dawna czuje do Chelsea. Wielkie zawirowania oraz pojawiające się zewsząd informacje o katastrofalnym stanie finansów sprawiły, że w pewnym momencie zamiast celebrować Scudetto, zaczęliśmy martwić się i roztaczać wizje o powrocie klubu w niższe rejony tabeli. To, co zostało mozolnie odbudowane w ostatnich latach przez Suning, miało zostać z powodu problemów tego samego Suning spektakularnie zniszczone. Czarne wizje skutecznie przesłoniły majowe wydarzenia i świętowanie. Rozśpiewane ulice Mediolanu odeszły w niepamięć, a Inter ponownie znalazł się na ostrym zakręcie. Na szczęście ręce na kierownicy trzymali wspólnie Beppe Marotta, Piero Ausiliio i Alessandro Antonello. Zespół dyrektorów będących mistrzami w swoim fachu nie dopuścił do upadku Nerazzurrich w przepaść, który groził tuż po zejściu ze szczytu. Chwiejący się kolos wszedł w nowy sezon przy dużej niepewności kibiców, a wszelacy eksperci od samego początku wieszczyli rychły koniec obecności czarno-niebieskich na ligowym szczycie.

Przemiana (nie)spodziewana

Bojowego zadania prowadzenia mistrzowskiego zespołu podjął się Simone Inzaghi. Człowiek odważny, ale niemający jeszcze doświadczenia pracy pod taką presją, jaka panuje w klubie ze ścisłej czołówki. Wszedł do drużyny nasyconej mistrzostwem, osieroconej odejściem swojego wodza. Objął w posiadanie mechanizm, z którego wyjęto kilka kluczowych elementów. Pomimo tego podjął się największego wyzwania w swojej karierze. Inzaghi od początku chciał nadać drużynie swój charakter i styl. Mimo stosowania takiego samego ustawienia co poprzednik, gra zaczęła wyglądać inaczej. Oczywiście początki nie były łatwe i pojawiły się trudności. Z czasem gra zaczęła nabierać jednak ultraofensywnego wyrazu, a problemy z defensywą, z którymi borykała się drużyna na początku sezonu, odeszły w niepamięć. Inter znów zaczął stawać się maszyną, która nie ma litości dla nikogo, kto stanie na jej drodze.

Momentem przełomowym tego procesu było z pewnością zwycięstwo nad liderującym wówczas Napoli, które tchnęło w drużynę ogromną wiarę we własne możliwości. Wcześniej przecież gry z topowymi rywalami nie kończyły się zwycięstwami, a trenerowi zarzucano to, że jego zespół nie potrafi wygrać pomimo prowadzenia w meczu. Inzaghi dał również kibicom coś, czego nie był w stanie zapewnić Conte. Pomimo początkowych trudności, Nerazzurri zdołali wyjść z grupy w Lidze Mistrzów. Inter zameldował się w wiosennych zmaganiach Champions League po dziesięciu latach przerwy.

Inter w końcówce roku grał pięknie, widowiskowo i niemal bezbłędnie. Inzaghi stworzył potwora, który w listopadzie i grudniu zdołał odrobić siedmiopunktową stratę do Napoli i Milanu. Nerazzurri ten wspaniały rok kończą na szczycie tabeli i teraz to reszta stawki musi martwić się pogonią za rozpoczynającym samotną ucieczkę liderem. Nie pamiętam, kiedy z większą przyjemnością siadałem do meczów czarno-niebieskich. Liczę na to, że wraz z nowym rokiem nie ulegnie to zmianie. Jeden mistrzowski tytuł nie zaspokoił aspiracji tifosich. Wkrótce do odkurzonej gabloty Nerazzurri mogą dołożyć kolejny łup – Superpuchar. Każdy spogląda jednak w innym kierunku. Druga gwiazda nad klubowym herbem zaczęła być coraz bardziej widoczna na horyzoncie.

W nowy rok wchodzimy z rozbudzonymi nadziejami i apetytami. Jeśli na początku sezonu celem mógł być sam awans do Ligi Mistrzów, teraz po udowodnieniu kapitalnej formy nikt nie wybaczy Nerazzurrim wypuszczenia z rąk pucharu. Droga do jego zdobycia nadal pozostaje bardzo długa i kręta, ale oczami wyobraźni gdzieś tam widzimy już cieszącą się drużynę na wypełnionym kibicami Meazza. I właśnie takiego widoku sobie i Wam życzę. Oby 2022 był jeszcze wspanialszy, niż poprzedni.