Milan – konflikt prowadzący do narodzin Internazionale Milano

Historia Interu Mediolan jest burzliwa, z wieloma wzlotami i upadkami po drodze. Perypetie zespołu z Mediolanu można porównać do rosyjskiej ruletki, zupełnie jak winward casino no deposit bonus, wiele rzeczy działo się niespodziewanie i zaskakująco. Klub został założony w 1908 roku, po oderwaniu się od macierzystego klubu AC Milan. Powszechnie uważa się, że spór dotyczył ówczesnego Milanu który to skupiał się wyłącznie na włoskich zawodnikach. Zgodnie z życzeniem założycieli, nowy klub został nazwany Internazionale, co oznacza, że jest otwarty dla zawodników wszystkich narodowości. I rzeczywiście w Interze od zawsze możemy zauważyć skład drużyny składający się z graczy wielu narodowości.

Początki Interu Mediolan

Nie trzeba było długo czekać, aby klub zaczął kroczyć zwycięską ścieżką, ponieważ pierwsze Scudetto pojawiło się zaledwie dwa lata po założeniu. Inter potwierdził swoją siłę i olbrzymią rolę we włoskiej piłce nożnej, wygrywając sześć kolejnych w ciągu następnych 50 lat. Ich pierwsze trofeum Coppa Italia zostało zdobyte w 1938 roku, głównie dzięki wspaniałemu zawodnikowi Giuseppe Meazza który był niebagatelną postacią w ówczesnym składzie i do dzisiaj jest na ustach wszystkich kibiców Interu Mediolan. Meazza jest wciąż czołowym strzelcem Interu, posiada w sumie 249 bramek zdobytych w 361 meczach a stadion klubu został później oficjalnie nazwany jego nazwiskiem na jego cześć. Interesującym faktem jest, że Meazza przez dwa sezony występował w AC Milan czyli u największego wroga Interu Mediolan.

Inter Mediolan ma również ciemniejszą stronę historii która w tym przypadku nie jest w żadnym stopniu winą klubu a po prostu czasów w których przyszło żyć. Po rozmowach rządu Narodowej Partii Faszystowskiej w 1922 roku, klub w Mediolanie musiał dostosować się do politycznych nakazów. W ramach których pratia rządzaca rozkazała połączenie z innym klubem, Unione Sportiva Milanese, i nową nazwą Societŕ Sportiva Ambrosiana. Nie trwało to jednak wieki i gdy dni faszyzmu we Włoszech skończyły się w 1943 roku, klub mógł wrócić do starej nazwy i tak też zrobił.

Czas wielkich sukcesów

Za swoje największe sukcesy Inter musi podziękować argentyńskiemy szkoleniowcowi Helenio Herrerze. Gdy ten tylko przybył do klubu w 1960 roku, zaczął modyfikować system catenaccio, aby był on bardziej odpowiedni do kontrataków. Ważnym aspektem systemu catenaccio był libero, w tej roli na początku występował Armando Picchi. Herrera ustanowił również ścisłe wytyczne dotyczące żywienia i innych obszarów dotyczących dyscypliny. Za kadencji Herrery w klubie (1960-1968), Inter zdobył dwa Puchary Europy i trzy Scudettos. Posiadał w tym czasie również niesamowite statystyki, Inter za czasów Herrery zdobywał bramki praktycznie w każdym meczu, nowy system idealnie przypadł do gustu zawodnikom i był to początek największych sukcesów tego klubu. Dzisiaj już wiemy, że Inter Mediolan nigdy nie powtórzył takiej dominacji a ten złoty okres jest obecnie nazywany jako epoka "Grande Inter".

Herrera miał wspaniałą drużynę, w skład której wchodzili: wybitny napastnik Sandro Mazzola, szybki Jair da Costa i rozgrywający Luis Suárez, który stał się najdroższym zawodnikiem na świecie, gdy przeniósł się z Barcelony do Interu Mediolan w 1961 roku – jego cena w tamtym czasie to 142 tys. Funtów. Porównując te stawki do dzisiejszych czasów można pomyśleć, że to kwota wręcz śmieszna, jednak kilkadziesiąt lat temu była to olbrzymia wartość.

W ciągu następnych dwudziestu lat Inter zdołał dodać do swojej gabloty dwa Scudettos i dwa Puchary Włoch. W latach 90-tych nadszedł kryzys a Inter nagle znalazł się na marginesie, grając w cieniu swoich największych rywali czyli AC Milan i Juventusu Turyn. Klub był niebezpiecznie bliski zdegradowania w 1994 roku, ale udało mu się przetrwać i pozostać w najwyższej klasie rozgrywkowej w czasach w których włoskich futbol przeżywał problemu związane z korupcją i praktycznie każdy klub był uwikłany w ciemne interesy z mafią.

Nowy początek w historii klubu

Ten mroczny wiek zakończył się wraz z nominacją Roberto Manciniego na głównego trenera w 2004 roku, który poprowadził ich do trzech kolejnych Scudettos w tym fantastyczny rekord w sezonie 2006-07 z 30 wygranymi meczami na 38, zbierając w sumie 97 punktów, przed wyjazdem w 2008 roku. W 2010 roku Inter jako pierwszy włoski zespół zdobył potrójną koronę zdobywając Serie A, Puchar Włoch i Ligę Mistrzów.