Po przedstawieniu portretu AC Monzy czas na następnego beniaminka tego sezonu Serie A. Tym razem na tapetę trafia US Cremonese, które ostatni raz w Serie A grało w sezonie 1995/96. Do najwyższej ligi rozgrywkowej zespół prowadzony przez Massimiliano Alviniego awansował zajmując 2. Miejsce w Serie B 2021/22.
Początki klubu
Zespół Unione Sportiva Cremonese został założony 24 marca 1903 roku w trattorii „la Verasina” na Piazza Sant’Angelo w Cremonie przez grupę przyjaciół, którzy obrali za cel „szerzenie i ułatwianie wychowania fizycznego, zaszczepienie zamiłowania do sportu, dyscypliny i harmonii wśród młodzieży, która mogła być użyteczna dla swojego kraju”. Za sterami klubu w roli prezesa zasiadł… krawiec – Emilio Faia. W 1913 roku zespół połączył się z Associazione Calcio Cremone i przystąpił do walki we włoskiej lidze na poziomie Promozione. Pomimo ciężkiego startu sezonu, który rozpoczął się od porażki 5-1 z Varese US Cremonese awansowało do Prima Categoria. Wtedy też zespół zdecydował się na zmianę swoich barw klubowych – z biało – liliowego na szaro – czerwone, które stały się rozpoznawczym znakiem klubu po dziś dzień. Zespół nigdy nie spadł z ligi, ale nie zdołał także przebrnąć przez regionalne rundy eliminacyjne. Po wybuchu I Wojny Światowej duża część zawodników zespołu została wysłana na front. Jednym z nich był bramkarz, Giovanni Zini, idol kibiców Cremonese, który zmarł w wyniku infekcji w Cividale del Friuli.
Formacja Cremonese na początku lat 20.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Cremonese#/media/File:Unione_Sportiva_Cremonese_(1920s).jpg)
Po zakończeniu Wielkiej Wojny w 1918 roku Cremonese starało się odbudować zespół pod wodzą nowego prezydenta, Ferdinando Arcariego. W 1919 roku zespół wziął udział w Coppa delle Province Lombarde, gdzie imponująco pokonał w finale Chiasso aż 7:0. Latem tego roku zespół przeniósł się na nowy stadion, który został nazwany imieniem zmarłego Ziniego, a na którym to Cremonese występuje do dzisiaj.
Schyłek międzywojenny…
W 1927 roku Cremonese przyszło zmierzyć się z pierwszym poważnym kryzysem – zakończyli Prima Divisione na przedostatnim miejscu, a przed spadkiem uratowało ich powiększenie ilości drużyn w lidze. Konkurencyjne zespoły zaczęły wykupywać najlepszych piłkarzy klubu, a słabe możliwości ekonomiczne prowadziły klub do nieuniknionego upadku. Po dwóch sezonach w Serie A Cremonese spadło do Serie B, gdzie występowali przez kolejne pięć sezonów. W sezonie 1935/36 Grigiorossi zostali umieszczeni w jednej z czterech rund Serie C, ale wykorzystując swoją utalentowaną młodzież zaliczyło awans do Serie B, gdzie zajęli silne 5. miejsce. Niestety dobry powrót na zaplecze najwyższej włoskiej ligi pozwolił tylko na dwa lata gry w Serie B – po tym czasie Cremonese wróciło do Serie C, a zbliżająca się zawierucha II Wojny Światowej nie pozwoliła na walkę o awans do wyższej ligi.
Plakat meczu 1935-'36 Cremonese-Alessandria rozgrywanego w Coppa Italia opublikowany przez "Il Regime Fascista".
(źródło: https://www.museogrigio.it/wp/cremonese-alessandria-una-partenza-in-quarta/)
… i ciemne lata powojenne
Gdy tylko wznowiono rozgrywki po zakończeniu wojny prezydent Giovanni Zucchi chciał przywrócić drużynie konkurencyjność drużyny. Już w pierwszym sezonie 1945/46 zespół zajął 1. miejsce w grupie B Serie B, ale podopieczni Józsefa Bánása przegrali w finale z Alessandrią tracąc szansę na awans do Serie A. Zespół regularnie walczył o triumf w Serie B zajmując wysokie pozycje, ale finalnie nigdy nie udało się wywalczyć awansu. Sezon 1950/51 był fatalny w wykonaniu Cremonese i zakończył się przedostatnim miejscem, a to oznaczało relegację do Serie C. Niestety degradacja trwała i kolejny rok zakończył się dla Grigiorossich kolejnym spadkiem, tym razem do Serie D. Brak wyników pogłębił kryzys ekonomiczny, z jakim mierzył się klub. Nadejście lat ’60 spowodowało stabilizację – zespół wrócił w górne rejony tabeli, a zaplecze finansowe wsparła grupa fanów. Niestety zespół po chwilowej odbudowie ponownie wpadł na karuzelę kiepskich wyników, co finalnie skończyło się regularną tułaczką między Serie C a Serie D.
Grigiorossi wychodzą na boisko w meczu zwycięskiego sezonu Serie D 1967/1968
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Cremonese#/media/File:US_Cremonese_1967-68.jpg)
Era Luzzara – najlepsze lata klubu
W sezonie 1970/71 stery klubu przejął prezydent Domenico Luzzara, który piastował to stanowisko przez… 33 lata. Pod wodzą nowego prezydenta zespół znacznie poprawił swoje wyniki i już nigdy nie wrócił do Serie D. W sezonie 1976/77 zespół po 26 latach wrócił do Serie B, a jednym z ojców sukcesu był Cesare Prandelli, który w latach 1974-1978 występował w szaro-czerwonych barwach. Powrót na zaplecze Serie A trwał zaledwie jeden sezon, ale wkrótce Grigiorossi ponownie wrócili do Serie B z Guido Vincenzim jako szkoleniowcem.
Cremonese w sezonie 1976/1977, które osiągnęło powrót do Serie B po 26 latach.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Cremonese#/media/File:Unione_Sportiva_Cremonese_1976-77.jpg)
Włoski szkoleniowiec w sezonie 1983/1984 wprowadził US Cremonese do Serie A po 54 latach oczekiwania. Prezes klubu podjął decyzję o rozbudowie Stadio Giovanni Zini, a także o transferze dwóch zagranicznych zawodników – polskiego libero Władysława Żmudy oraz brazylijskiego napastnika Juary. Pierwszy sezon w Serie A zakończył się… spadkiem do Serie B. Na szczęście dla kibiców Grigiorossi ten rozbrat był zdecydowanie krótszy, bowiem do najwyższej ligi udało się wrócić już w sezonie 1988/89 po wygranej z Regginą w rzutach karnych w fazie play-off. Zespół do Serie A wrócił pod wodzą Tarcisio Burgnicha, legendarnego obrońcy Interu Mediolan, który prowadził zespół w latach 1989-1991. Historia lubi się powtarzać i ponownie Cremonese stać było na jeden sezon w Serie A.
Władysław Żmuda (z prawej) w barwach Cremonese w 1985 roku w walce z Franco Colombą z US Avellino 1912.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adys%C5%82aw_%C5%BBmuda#/media/File:Serie_A_1984-85_-_Avellino_v_Cremonese_-_Franco_Colomba_e_W%C5%82adys%C5%82aw_%C5%BBmuda.jpg)
W 1992 roku do klubu przybył trener Luigi Simoni, który zapewnił drużynie największe sukcesy w historii. Najpierw włoski szkoleniowiec zapewnił drużynie powrót do Serie A, a następnie utrzymał drużynę w najwyższej lidze przez trzy kolejne sezony. W sezonie 1993/1994 Cremonese zajęło 10. miejsce w Serie A co jak dotąd jest ich najlepszym wynikiem w historii. 27 marca 1993 zespół na słynnym londyńskim Wembley pokonał Derby County 3-1 w finale Pucharu Anglo-Włoskiego. Grigiorossi zostali drugą po AC Milanie włoską drużyną, która wygrała na Wembley. Finalnie drużyna spadła do Serie B w sezonie 1995/96 i rozpoczął się proces spadku – drużyna przez chwilę zakotwiczyła w Serie C1, w którym nie gościła od 16 lat. W sezonie 1999/2000 zespół przegrał play-offy z Lecco i zanotował spadek do Serie C2.
Piłkarze Cremonese świętują zwycięstwo z Wembley w Pucharze Anglo-włoskim 1992/93 na murawie stadionu Zini.
(źródło: https://it.wikipedia.org/wiki/Unione_Sportiva_Cremonese#/media/File:US_Cremonese_-_Coppa_Anglo-Italiana_(Cremona,_1993).jpg)
Koniec ery Luzzara
8 marca 2002 roku po ciągnącym się od lat kryzysie ekonomicznym Domenico Luzzaro zdecydował się na sprzedaż klubu. Nowym właścicielem został Graziano Triboldi, a era Luzzara oficjalnie dobiegła końca. Nadeszły czarne dni dla fanów Cremonese. Zespół przechodził z rąk do rąk bezsilnie próbując podjąć walkę o powrót do Serie B. W 2011 roku wybuchł skandal związany z zakładami bukmacherskimi, w który objął kilku członków klubu. Drużyna od startu sezonu musiała radzić sobie z ujemnymi sześcioma punktami karnymi. Jak się domyślacie nie pomogło to w walce o awans – zespół kolejny sezon spędził w Serie C przegrywając w półfinale play-off z Trapani. Dopiero w sezonie 2016/17 po niemrawym starcie udało się powrócić do Serie B. Rozbrat z zapleczem najwyższej włoskiej ligi trwał 11 lat, a ojcem sukcesu został szkoleniowiec Attilio Tessera. W sezonie 2017/18 zespół miał za sobą świetny sezon znajdując się cały czas na miejscach premiujących do gry w fazie play-off, jednak druga połowa sezonu w której zespół zaliczył 15 spotkań bez zwycięstwa przesunęła ich niebezpiecznie blisko strefy play-out. W przedostatnim meczu sezonu zespół pokonał Venezię 5:1 i zapewnił sobie utrzymanie w lidze. W sezonie 2020/2021 w ostatnim meczu sezonu Cremonese wygrało z Como 2:1 zapewniając sobie 2. miejsce w Serie B i zagwarantowało sobie awans do Serie A po 26 latach nieobecności.
Piłkarze Cremonese celebrujący powrót do najwyższej ligi rozgrywkowej po 26 letniej absencji
(źródło: https://www.uscremonese.it/como-cremonese-gli-highlights/)
Historia lubi się powtarzać?
Doświadczenia Cremonese z grą w Serie A są brutalne – zespół regularnie spadał po jednym sezonie w najwyższej klasie rozgrywkowej. Wyjątkiem były trzy sezony pod wodzą Luigiego Simoni. Obecnie zespół stara się tanim nakładem jak najbardziej wzmocnić swoją drużynę. Zespół stawia na wypożyczenia młodych zawodników. W drużynie znalazł się między innymi Ionut Radu, antybohater meczu z Bologną, który o miejsce między słupkami bramki będzie konkurował z polskim goalkeeperem – Dorianem Ciężkowskim. Obecnie najbardziej znanym zawodnikiem klubu jest Daniel Ciofani, 36-letni włoski napastnik, który w Serie A wystąpił w 69 spotkaniach zakończonych 14 trafieniami. Według pogłosek transferowych w ataku partnerować mógłby mu… Krzysztof Piątek. Wydaje się to jednak bardzo nierealne.
Jak waszym zdaniem będzie wyglądał sezon 2022/2023 w wykonaniu US Cremonese?
25-letni Ionut Radu wypożyczony z Interu Mediolan podczas prezentacji w Cremonese.
(źródło: https://www.uscremonese.it/radu-nuovo-calciatore-della-cremonese/)
Komentarze (6)
Oczywiście nie nam.
Forza Inter